
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Waarom een mens vier uur kalm naar een gordijn kan staren voor een pakketje, maar psychologisch instort bij een draaiend laadicoontje
Er zijn van die merkwaardige verschijnselen in de menselijke beschaving waar wetenschappers waarschijnlijk ooit nog een apart instituut voor oprichten.
Het Bermuda-driehoek-effect. Mensen die vrijwillig ananas op pizza doen. En de absolute bereidheid van moderne burgers om een complete zaterdagmiddag op te offeren aan “tussen 08.00 en 18.00 uur geleverd”. Tien uur. Tien volledige uren.
Dat accepteert men tegenwoordig alsof het een natuurwet is. Alsof ergens in de Grondwet staat: Artikel 14: iedere Nederlander heeft recht op onzekerheid rondom pakketbezorging.
Mensen annuleren afspraken. Zeggen verjaardagen af. Plassen strategisch. Kijken gespannen door vitrage alsof ze in een getuigenbeschermingsprogramma zitten. En ondertussen gebeurt er… niets.
Geen pakket. Geen busje. Geen teken van leven. Alleen een app die meldt: “Uw bezorger is nog 8 stops van u verwijderd.”
Wat feitelijk betekent: “Succes verder vandaag.”
Maar opvallend genoeg blijven mensen verbazingwekkend rustig. Sterker nog: men raakt in een soort meditatieve toestand. Een wachttrance. Een spirituele overgave aan het lot. Men gaat ineens vreemde dingen doen. De trap stofzuigen. Een la reorganiseren. Een oude oplader bekijken alsof daar antwoorden in zitten.
Af en toe schuifelt men naar het raam voor de rituele controle. Daar staat dan iemand van middelbare leeftijd achter een gordijn op de uitkijk alsof de NAVO zojuist Russische parachutisten heeft gemeld boven de Vinexwijk.
Maar zet diezelfde persoon achter een computer…en laat een webpagina drie seconden laden…dan verandert hij onmiddellijk in een emotionele vulkaan met wifi.
“WAT DUURT DIT LANG!” Drie seconden. Dat is minder tijd dan nodig is om een beschuit te laten vallen. Toch ervaren mensen het alsof ze persoonlijk door de technologie verraden zijn.
Er wordt agressief op toetsen geklikt. Browsers worden afgesloten alsof men een nucleaire reactor evacueert. Men begint driftig andere apparaten erbij te pakken. “Mijn internet doet raar.”
Nee Bert. Je ziel doet raar. Want hier openbaart zich iets fascinerends over de moderne mens: wachten vinden we niet erg…zolang we het gevoel hebben dat er ergens iemand onderweg is.
Een pakketbezorger heeft een gezicht. Een busje. Een verhaal. Misschien regen onderweg. File. Een moeilijke parkeeractie bij nummer 42.
Maar een laadicoontje? Dat is een draaiend digitaal beschuitkruimeltje zonder empathie. Geen context. Geen menselijkheid. Alleen een cirkeltje dat eindeloos ronddraait alsof het zelf ook geen idee heeft wat er aan de hand is. En precies daar breekt onze beschaving.
Want vroeger wachtten mensen op brieven. Schepen. Oogsten. Geliefden die terugkeerden uit verre landen. Men keek maandenlang naar de horizon zonder melding of trackingscode. Nu raken we geestelijk ontwricht omdat een webshop twee seconden nadenkt over sokken in maat XL.
Dat is vooruitgang, zegt men dan.
Maar ergens denk ik dat ons brein nog helemaal niet gebouwd is voor onmiddellijke bevrediging. Misschien zijn we stiekem juist gemaakt voor langzaamheid. Voor anticipatie. Voor verlangen.
Waarom denkt u anders dat mensen nog steeds blij worden van een pakketje? Niet eens om wat erin zit. Nee. Om het wachten zelf. Het kleine avontuur. De mogelijkheid.
Misschien zijn we diep vanbinnen allemaal goudvissen geworden in een digitale magnetronmaatschappij. We willen alles nú, direct, onmiddellijk, maar raken tegelijk ontroerd door iets dat onderweg naar ons toe is.
En misschien moeten we daar iets van leren. Misschien is niet iedere vertraging een ramp. Soms is wachten gewoon het bewijs dat iets nog onderweg is. Behalve bij belastingteruggaven. Daar vertrouw ik het nooit.
