
Pieters’ Daglicht over Denkdingen.
Er zijn van die verhalen waarvan je onmiddellijk weet: dit is geen verhaal meer. Dit is een maatschappelijk document. Een spiegel van onze tijd. Een waarschuwing aan de beschaving. En soms ook gewoon: ontzettend grappig.
Zo hoorde ik laatst het verhaal van de Bange Krantenbezorger.
Mijn vrouw kwam terug van het uitlaten van de hond. Dat is bij ons geen wandeling meer, maar een sociaal congres op poten. Je vertrekt met een hond en komt terug met nieuws, analyses, buurtontwikkelingen en soms een halve karakterstudie van wijkbewoners die je nooit echt gesproken hebt.
“Je gelooft nooit wat er aan de hand is bij die van het koperen plafond,” zei ze. En onmiddellijk wist ik wie ze bedoelde. Die van het koperen plafond.
Sommige mensen hebben een achternaam. Andere mensen hébben een identiteit. Deze mensen waren in onze vorige buurt namelijk de enigen met een koperen plafond. Geen messing. Geen goudverf. Nee. Koper. Een plafond dat vermoedelijk nog zichtbaar was vanuit het internationale ruimtestation ISS. Je vergeet zulke mensen niet.
En nu woonden wij min of meer weer bij elkaar in de buurt. Zij aan de Bermweg, wij aan het Ringvaartpark in Capelle aan den IJssel. Het lot brengt mensen soms samen op manieren die je niet kunt verzinnen.
Maar goed. Sinds kort hadden zij een nieuwe krantenbezorger. Een man die, naar later bleek, doodsangsten uitstond voor honden.
Niet zomaar een beetje ongemakkelijk. Niet het type “oeh, ik hou meer van katten.” Nee. Deze man beleefde iedere ochtend alsof hij deelnam aan een survivalprogramma genaamd: Nederland ontwaakt met Cerberus. Want zodra hij de straat inreed, begonnen de honden van de buren te blaffen. En niet eens uitzonderlijk agressief. Gewoon zoals honden blaffen. Een beetje: WAF! WAF! KIJK EENS WIE ER WEER MET FOLDERS KOMT!
Maar in het hoofd van de krantenbezorger veranderde dit vermoedelijk in: “REN VOOR JE LEVEN, HENDRIK! HET ZIJN ER DRIE! ZE HEBBEN HONGER!”
Volgens de vrouw van het koperen plafond sprong de man inmiddels standaard achter zijn auto zodra er een hond geluid maakte. Niet naast de auto. Nee. Achter de auto. Alsof hij onder vuur lag van een internationaal hondenkartel.
Dan keek hij voorzichtig om het hoekje van de bumper. Eerst links. Dan rechts. Nog een keer links. Je zag hem denken: “Leeft die labrador nog?” “Is dit een hinderlaag?” “Waarom kijkt die teckel zo zelfverzekerd?”
Vervolgens waagde hij zich in een korte, moedige sprint richting de brievenbus. Een sprint die volgens ooggetuigen verdacht veel leek op de honderd meter finale van de Olympische Spelen.
Krant erin. Draai. Terugrennen. Autosleutel al in de hand. Portier open. En dan wegscheuren alsof Max Verstappen persoonlijk had geroepen: “WE HEBBEN GEEN TIJD MEER, JONGEN!”
Tegenwoordig legt hij de krant tegen een steen bij het hek. Praktisch? Misschien. Maar zodra het regent verandert de ochtendkrant in een soort natte papier-maché lasagne van wereldnieuws, supermarktacties en half opgeloste sudoku’s.
En toch moest ik er langer over nadenken dan gezond is. Want ergens is die krantenbezorger natuurlijk een beetje wij allemaal geworden.
We leven in een tijd waarin we achter onze eigen auto’s schuilen voor dingen die meestal alleen maar hard blaffen. Waarin we om het hoekje kijken voordat we ergens aanbellen. Waarin een beetje ongemak onmiddellijk voelt als levensgevaar.
De honden in de straat zijn misschien niet gevaarlijker geworden. Maar wij wel voorzichtiger. En eerlijk is eerlijk: soms ook een beetje komisch.
Want daar rijdt hij dan. Iedere ochtend opnieuw. Een man met een stapel kranten, een verhoogde hartslag en vermoedelijk een intern afscheidsbriefje aan zijn familie.
En ondertussen staan die honden waarschijnlijk gewoon te denken: “Kijk nou. Daar heb je die man weer die altijd rent.”
