
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn oorlogen geweest om olie. Om goud. Om macht. Om geloof. Maar nergens, werkelijk nergens, wordt de beschaving zó dun als rond kwart over zes ’s morgens bij een hotelzwembad in Zuid-Europa.
Daar, tussen de geur van zonnebrand factor 50 en een vergeten opblaasflamingo, ontvouwt zich elk jaar opnieuw het grootste geopolitieke conflict van de moderne vakantiewereld: De Slag om het Ligbed.
Ik zag het deze zomer weer gebeuren. Een Duitse vader in sandalen sprintte om 06.12 uur langs het zwembad alsof hij de laatste helikopter uit Saigon moest halen. Onder zijn arm zes handdoeken. Achter hem een hijgende echtgenote met twee luchtbedden en een opvouwbare unicorn. Nog vóór de zon boven de palmbomen verscheen, lagen er al handdoeken op twintig ligbedden. Geen mensen. Alleen textiel. Een soort zachte staatsgreep.
En daar zat ik dan. Met mijn koffie. Mijn croissant. Mijn naïeve gedachte dat vakantie bedoeld was om uit te rusten.
Wat bezielt een mens toch?
Je bent een volwassen Europeaan. Je hebt een baan. Een hypotheek. Mogelijk een leaseauto. Je hebt ooit een belastingformulier ingevuld zonder te huilen. Maar eenmaal aangekomen bij een all-inclusive resort verandert men spontaan in een territoriale zeeleeuw.
Dan telt nog maar één ding: “DIT BEDJE IS VAN ONS.” Niet omdat men er ligt. Nee. Omdat er een handdoek ligt.
Wonderlijk eigenlijk. Probeer het eens elders. Leg morgen een handdoek op een parkeerplaats in Rotterdam en zeg: “Sorry, deze plek is van mij.” Kijk hoe lang dat goed gaat.
Of probeer het bij de bakker. “Ja, ik was hier al hoor. Mijn theedoek lag hier sinds half zeven.”
Toch accepteren we het op vakantie alsof het een eeuwenoude Mediterrane traditie is. Naast paella, ouzo en collectieve irritatie.
En die irritatie is gigantisch. Meer dan 73 procent van de vakantiegangers ergert zich eraan. Dat betekent dat zelfs handdoekleggers zich waarschijnlijk ergeren aan andere handdoekleggers. Dat is het mooie van hypocrisie: het verbindt mensen.
Het wordt nog mooier.
In Spanje krijg je tegenwoordig op sommige stranden een boete van 250 euro als je een ligbed reserveert met een handdoek. Tweehonderdvijftig euro! Dat is omgerekend ongeveer zes sangria’s, drie emmers zonnebrand en een echtscheiding.
Maar in Duitsland kreeg een man juist een schadevergoeding omdat hij géén ligbed kon krijgen door al die handdoeken. Negenhonderd euro! Omdat zijn kinderen op de grond moesten liggen.
Dat is toch fantastisch?
In het ene land ben je een crimineel als je een handdoek neerlegt. In het andere land krijg je smartengeld als iemand anders het sneller deed.
Europa dames en heren. De Unie in optima forma.
Ik stel me die rechtszaak ook heerlijk voor. “Mijnheer de rechter, mijn cliënt heeft ernstige psychische schade opgelopen doordat hij dagelijks naast het kinderbad moest zitten op een opgevouwen strandlaken.”
“En hoe lang duurde dat leed?” “Bijna twee weken edelachtbare.” “Mijn hemel.”
Kijk, begrijp me goed. Ik snap het ergens wel. Mensen willen comfort. Rust. Een fijne plek in de zon. Vakantie is duur. Iedereen wil dat perfecte plaatje: cappuccino binnen handbereik, zwembadzicht, strategische afstand tot de schreeuwende peuter met zwembandjes van Paw Patrol.
Maar ergens onderweg zijn we vergeten dat vakantie niet draait om winnen. Want dat is het geworden. Een competitie.
Wie het eerst beneden is. Wie de beste plek claimt. Wie het slimst reserveert. Wie de meeste handdoeken bezit. Het all-inclusive resort is eigenlijk gewoon de Hunger Games, maar dan met teenslippers.
En misschien zegt het wel iets groters over ons. Dat we zelfs op vakantie niet meer kunnen ontspannen zonder bezit veilig te stellen. Zonder controle. Zonder angst tekort te komen. We slepen onze haast mee naar het zwembad. Onze schaarstementaliteit. Ons idee dat geluk alleen bestaat als we zeker weten dat niemand anders op “ons” bedje ligt.
Terwijl de ironie natuurlijk is dat die mensen vervolgens urenlang wegblijven. Ontbijten. Douchen. Wandelen. Lunchen. Een excursie naar een olijfoliemuseum doen. En ondertussen ligt dat ligbed daar leeg. Als monument voor menselijke onzekerheid.
Een lege stoel met een handdoek erop is eigenlijk het perfecte symbool van deze tijd. Bezet. Maar afwezig.
En toch…Ik moet eerlijk zijn. Als ik morgenochtend om half zeven wakker word en zie dat alle bedjes alweer bezet zijn…dan sluit ik niet uit dat ook ik heel langzaam naar beneden sluip. Met een handdoek onder mijn arm. Gewoon. Voor de zekerheid.
Niemand zeggen hè.
