
Eén reis langs krakende radio’s en kloppende harten
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die weken dat de radio niet zomaar geluid maakt, maar herinneringen uitspuugt alsof iemand per ongeluk op de tijdmachine-knop is gaan zitten. De NPO 5 week van de jaren zestig is er zo eentje. Je hoeft maar één noot te horen en hop – je zit weer op een stoel die kraakt, in een woonkamer waar de klok tikt alsof hij ergens haast voor heeft, en jij… jij bent tien.
Tien! Een leeftijd waarop je nog denkt dat alles mogelijk is, behalve stilzitten.
En toen kwam daar ineens een stem. Geen stem, nee – een soort warme, licht schurende deken van geluid: Neil Diamond. Met “Solitary Man”.
Ik wist niet wat een solitaire man was. Ik dacht eerlijk gezegd dat het iemand was die slecht was in kaartspelletjes. Maar het maakte niet uit. Want wat ik hoorde, dat voelde als iets groots. Alsof iemand ergens in Amerika precies wist hoe het was om tien te zijn in een Nederlandse huiskamer met een te harde radio.
En toen – alsof hij dacht: “Dat jongetje daar, die heeft nog niet genoeg”—kwam “Cherry, Cherry”. Een liedje dat klonk alsof het zelf ook plezier had in het bestaan.
Vanaf dat moment was het klaar. Ik was verkocht. Niet een beetje. Nee, ik was zo’n fan die zelfs bij regen dacht: dit is eigenlijk gewoon een intro van een goed nummer.
De man die hits uitdeelde alsof het pepernoten waren
Het mooie van Neil was: hij schreef niet alleen liedjes, hij strooide ze rond alsof hij dacht dat de wereld een structureel tekort had aan meezingers.
“I’m a Believer” bijvoorbeeld. Hij schreef het, The Monkees maakten er een wereldhit van, en ergens moet Neil gedacht hebben: “Prima jongens, leen ‘m maar even. Ik schrijf er morgen wel weer één.”
En ja hoor: “Sweet Caroline”. Een nummer dat inmiddels gezongen wordt door mensen die elkaar niet kennen, niet verstaan en soms zelfs niet mogen – maar wél tegelijk “BA BA BAAA!” roepen alsof het een levensdoel is.
En “Cracklin’ Rosie”? Dat is geen liedje, dat is een vrolijke wandeling door je eigen jeugd, met een licht wankelende pas en een glimlach die je niet kunt uitleggen.
Melody Road – waar herinnering en heden elkaar tegenkomen
En dan, jaren later, stap je ineens weer in. Niet in een auto, maar in een album: Melody Road.
Alsof hij zegt: “Kom, we gaan nog één keer samen rijden. Geen haast. Ramen open. Verleden op de achterbank.”
Wat me raakt, is dat het daar weer gebeurt. Diezelfde toon. Diezelfde warmte. Alsof de tijd wel verder is gegaan, maar de ziel van de muziek gewoon is blijven zitten waar hij zat.
En ook op “Wild at Heart” hoor je het weer. Niet als een kopie van vroeger, maar als een knipoog. Zo van: “We zijn ouder, maar we weten nog precies hoe het moet.”
Beautiful noise – of hoe ruis ineens betekenis krijgt
Want dat is het eigenlijk. Die hele week. Die hele reis.
Een beautiful noise.
Geluid dat eigenlijk nergens over gaat – een stem, een melodie, een refrein dat je al duizend keer hebt gehoord – maar dat toch precies op het juiste moment binnenkomt en zegt: “Zie je wel. Je was het niet kwijt. Het zat er nog.”
En daar zit ‘m de grap. We denken vaak dat we ouder worden en dingen verliezen. Tijd. Energie. Haar (in sommige gevallen dramatisch veel haar). Maar muziek…muziek bewaart alles voor je.
Het zet het netjes op een plankje, met een labeltje: “Voor later. Als je het nodig hebt.”
Tot slot – een ondeugende waarheid
Dus ja, deze week zit ik weer als dat jochie van tien.
Alleen nu met iets meer kilo’s, iets minder haar, en een radio die geen tik meer krijgt als je erop slaat (wat eigenlijk jammer is, want dat had karakter).
En elke keer als “Sweet Caroline” begint, zing ik mee.
Vals. Hard. Ongevraagd.
Omdat sommige dingen nooit veranderen. En dat is misschien wel het mooiste geluid van allemaal.
Beautiful noise.
