
Tafels bleven staan, harten gingen open
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die dagen die nergens om vragen en toch alles geven. Dagen die niet op de agenda stonden als levensveranderend moment, maar zich gaandeweg ontpoppen tot een klein, glanzend hoofdstukje in het Grote Boek der Gezelligheid. Dit was zo’n dag.
Het begon, zoals zoveel goede beslissingen beginnen: niet omdat het moest, maar omdat het kon. En, misschien nog wel belangrijker, omdat het gezellig klonk. Een uitnodiging van zoon Patrick en diens kompaan Remko. Of wij zin hadden in een brunch. Een brunch! Alsof wij mensen zijn die “nee” zeggen tegen zes gangen en bijpassende wijnen. Dat zou tegen onze natuur ingaan. Tegen de evolutie zelfs.
De locatie: Irodion, een Grieks restaurant. In. Capelle aan den IJssel. De tijd: van één tot vijf. Vier uur lang. Vier uur! Dat is geen brunch, dat is een culinair avontuur met een lichte vorm van uithoudingssport. Ik keek mijn lief aan. Zij keek terug. Er werd niet gesproken. Dat was ook niet nodig. Dit gingen we doen.
En zo zaten wij daar. Aan tafel. In afwachting van wat zou komen. De eerste gangen verschenen als vriendelijke verkenners: smaakvol, uitnodigend, met een wijn die zich gedroeg alsof hij ons al jaren kende. Daarna volgde er meer. En nog meer. Gerechten kwamen en gingen, glazen werden gevuld en weer geleegd, en ergens halverwege begon ik mij af te vragen of dit nog binnen de categorie “brunch” viel of dat we ongemerkt in een Grieks epos waren beland.
Er werd gelachen. Veel gelachen. Het soort lachen dat ontstaat als de tijd geen haast heeft en niemand ergens anders hoeft te zijn. Gesprekken zwalkten alle kanten op – van diepzinnige bespiegelingen over het leven tot de vraag waarom tzatziki eigenlijk nooit op is wanneer je denkt dat het op is.
En ergens, heel even, hield ik rekening met een klassiek Grieks moment. U weet wel. Tafels aan de kant. Muziek die aanzwelt. Mensen die elkaar aankijken en denken: ja, dit is het moment. De sirtaki. De dans der verbondenheid. De ultieme uitdrukking van “we zien wel waar het eindigt”.
Maar nee.
De tafels bleven staan. De muziek bleef beschaafd. En – dit moet gezegd – de borden bleven heel. Geen enkele bordbreuk. Geen dramatisch gegooide scherven. Geen ober die met een berustende glimlach een bezem pakt. Niets van dat alles.
En toch… ontbrak er niets.
Want daar zat de echte clou van deze middag. Gezelligheid zit niet in kapotte borden of verplichte danspassen. Het zit in samen zijn zonder doel. In gesprekken die nergens heen hoeven. In het besef dat dit – precies dit – genoeg is.
We leven in een tijd waarin alles nut moet hebben. Een reden. Een doel. Een opbrengst. Maar soms is het grootste nut dat er geen nut is. Dat je vier uur lang eet, drinkt en lacht met mensen die je lief zijn. Niet omdat het moet. Niet omdat het ergens toe leidt. Maar omdat het kan.
En misschien is dat wel de meest onderschatte luxe van allemaal.
Dus nee, er werd niet gedanst. En nee, er sneuvelde geen enkel bord. Maar de middag? Die brak alles open wat er toe doet.
