Pieter en de Opstand der Kruimige Knollen

Pieters’s Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die dagen dat je wakker wordt en denkt: vandaag ga ik het verschil maken. Niet groot hoor. Geen wereldvrede, geen stikstofakkoord, geen ingewikkelde Excel met kolommen die zichzelf tegenspreken. Nee. Vandaag ga ik… aardappels eten.

Kruimig.

Met roomboter die zich schaamteloos laat smelten als een politicus in een lastige talkshow. Of met jus. Niet zomaar jus. Nee, van die jus die je bord transformeert tot een glanzend landschap waar je je vork met overtuiging in laat verdwalen.

En dan lees je ineens: 500 miljoen kilo aardappels die dreigen te verrotten.

Vijf. Honderd. Miljoen.

Dat is geen overschot meer. Dat is een aardappel-opstand in wording. Een stille, ondergrondse revolutie van knollen die fluisteren: “Is dit waarvoor wij gegroeid zijn, Henk?”

Ik zie het al voor me.

Boer Hendrik, ergens in Waddinxveen, staat in zijn schuur. Hij kijkt naar bergen aardappels die hem aankijken zoals alleen aardappels dat kunnen: zwijgend, maar met een oordeel.

“Had je ons niet een bestemming beloofd?” lijken ze te zeggen.

En Hendrik mompelt iets over geopolitiek.

Want ja, blijkbaar is de wereld ingewikkeld. Het Midden-Oosten eet minder friet. Amerika gooit met importheffingen alsof het confetti is. En ergens daartussen ligt een kruimige waarheid te verpieteren: wij zijn vergeten hoe lekker een gewone aardappel kan zijn. 

We zijn vreemd gegaan. Met voorgesneden blokjes. Met diepvriesfriet. Met iets dat ‘aardappelproduct’ heet, maar klinkt als een bijwerking.

Gelukkig was daar ineens een heldhaftig initiatief. De Nationale Aardappelweek. Een soort Elfstedentocht, maar dan met zetmeel.

Tien kilo voor €3,65. Dat is geen prijs. Dat is een liefdesverklaring.

Mensen stonden in rijen. Auto’s vol hoop. Gezinnen die hun achterbak openden alsof ze deelnamen aan een humanitaire missie: Red de aardappel!

En ergens tussen die mensen sta ik dan ook. Pieter. Met een zak van tien kilo, die ik vasthoud alsof het goud is. Of in ieder geval iets wat veel dichter bij de kern van het leven zit dan goud ooit zal komen.

Want laten we eerlijk zijn. Een aardappel is geen hype. Een aardappel heeft geen marketingteam. Een aardappel hoeft niet ‘opnieuw uitgevonden’ te worden.

Hij ligt daar gewoon. Bescheiden. Kruimig. Wachtend op een beetje aandacht, een snuf zout en een klontje roomboter. En misschien… heel misschien… is dat precies wat er misgaat.

We zijn zo druk met ingewikkeld doen, dat we het simpele vergeten. We organiseren systemen, bouwen ketens, bedenken strategieën – en ondertussen ligt de oplossing gewoon in de schuur van Hendrik.

500 miljoen kilo eenvoud.

Dus ja, ik heb een besluit genomen. Ik ga niet wachten tot de volgende crisis. Ik ga niet analyseren, modelleren of vergaderen over aardappels. Ik ga ze eten. Met overtuiging. Met liefde. Met jus die de zwaartekracht tart.

Ik nodig u uit om hetzelfde te doen.

Niet alleen omdat die aardappels gered moeten worden. Maar omdat wij misschien zelf ook een beetje gered moeten worden. Door iets wat niet ingewikkeld is. Niet duur. Niet ver weg.

Maar gewoon… op ons bord ligt. Kruimig.

Met roomboter.

Geef een reactie