Er is geen mama

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn woorden die je hoort en daarna nooit meer kwijtraakt.

Pieter zat aan zijn tafel. Hij las het artikel niet eens helemaal uit. Hij hoefde het niet te lezen. De zin was al binnen: “Er is geen mama.” Gezegd tegen een huilende pasgeboren baby. Lachend gezegd.

Hij legde zijn telefoon weg.

Pieter denkt veel dingen. Dat is zijn aard. Hij denkt over compassie, over de wonderlijke manier waarop mensen toch vaak het goede kiezen, over hoe een ochtend soms zo mooi is dat het bijna beschuldigend voelt. Hij is goed in vergevingsgezindheid. Niet als prestatie – gewoon omdat hij mensen interessant vindt, zelfs als ze zich bezeren.

Maar dit.

Een pasgeboren kind huilt. Dat is het enige wat zo’n kind kan. Het heeft één taal, en die taal heet: ik heb je nodig. Het is de meest eerlijke zin die een mens ooit uitspreekt, want hij komt nog vóór de woorden, vóór het bewustzijn van de eigen kwetsbaarheid.

En er werd om gelachen.

Pieter schudt zijn hoofd – niet theatraal, niet voor het publiek. Gewoon zachtjes, aan zijn tafel, met zijn koffie die koud wordt. Hij is niet de schreeuwende soort. Hij wordt ook nu niet schreeuwend. Maar er zit iets in zijn borst dat niet meer wegzakt.

Hij denkt: er zijn grenzen die geen cultuur overstijgen, geen mening, geen debat. De behoefte van een pasgeboren kind aan troost is er één van. Dat is geen ideologie. Dat is alleen maar waar.

Pieter gelooft in mensen. Dat blijft zo. Maar hij staat ook toe dat dit hem bedroeft, echt en zonder haast. Het kind heeft gehuild. Iemand moest dat weten.

Het kind vroeg iets. De wereld stond stil. Iemand lachte.

Geef een reactie