Licht dat blijft, zelfs als herinneringen doven

De sluiproute van een lied naar je hart

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die momenten waarop je denkt: dit wordt een luchtig stukje. Een beetje spelen met woorden, wat lichtvoetig gezwalk langs de randen van de werkelijkheid, een glimlach hier, een knipoog daar.

En dan komt er ineens een lied voorbij dat je bij je kraag grijpt, je op een keukenstoel zet en zegt: “Blijf jij nou maar even hier.”

Dat had ik dus met Snelle en zijn nummer Laat Het Licht Aan.

Het moment waarop zelfs de koffie stilvalt

Ik zat daar. Met koffie. En een koekje dat al drie keer in dezelfde hand lag zonder dat ik wist waarom.

Want dat gebeurt dus. Je denkt: lekker nummertje, even luisteren. En voor je het weet zit je naar een lied te luisteren dat niet alleen door je oren naar binnen gaat, maar via een sluiproute rechtstreeks je hart in kruipt. Zonder kloppen. Zonder vergunning. Zonder bezwaarprocedure.

Over dozen, trappen en alles wat je niet kunt tillen

Er zit een man in dat lied. Nou ja, geen echte man, maar zo’n lied-man. Die bestaan ergens tussen fictie en herinnering.

Hij staat onderaan een trap. Met dozen. En ik dacht eerst: typisch, weer iemand die gaat verhuizen en zijn vrienden heeft afgezegd onder het mom van “ik red het wel zelf”.

Maar dit is geen verhuizing. Dit is afscheid in verhuisdozen.

En ineens snap je: sommige dingen kun je niet tillen.

Niet met twee handen. Niet met een steekwagentje. Niet met een goedbedoelde “komt wel goed joh”.

De kleine lepel en de grote wereld

“Zij is de kleine lepel, hij weer de grote.” Ik moest daar dus om lachen. Echt waar. Niet omdat het grappig is. Maar omdat het zó herkenbaar is dat het pijn doet. 

Iedereen is wel eens de kleine lepel. En iedereen denkt stiekem dat hij de grote is.

Tot het moment komt dat je ontdekt dat je allebei maar een beetje ligt te lepelen tegen de tijd. En de tijd? Die roert gewoon door. Zonder lepel.

Laat het licht aan (want donker is ook maar zo definitief)

Er zit iets briljants in die zin: laat het licht aan. Alsof licht een soort afspraak is. Alsof je kunt zeggen: “Doe het licht nog even niet uit, ik ben nog niet klaar met houden van iemand.” Ik heb het geprobeerd. In de gang. Bleek niet te werken. De lamp bleef wel aan, maar de werkelijkheid trok zich daar weinig van aan.

Onbeleefd universum ook.

Ondeugende gedachte (ja, die komt toch even)

Ik dacht heel even: Misschien moeten we overal gewoon het licht aan laten. In ziekenhuizen. In verpleeghuizen. In herinneringen. In gesprekken die we uitstellen omdat ze ongemakkelijk zijn.

Gewoon alles aan. TL-balken van liefde. Halogeenlampen van aandacht. Bouwlampen van: “hé, ik zie jou nog.”

Beetje overdreven? Zeker. Maar probeer het maar eens met minder.

En dan die serieuze ondertoon (die stiekem de hoofdrol speelt)

Alzheimer Nederland haakt aan bij dit lied. Terecht. Want dementie is geen groot drama met tromgeroffel en paukenslagen. Het is een sluipmoordenaar in pantoffels.

Hij pakt geen hele levens tegelijk af. Nee. Hij neemt eerst de kleine dingen: een naam, een straat, een boek dat je al honderd keer gelezen hebt. En voor je het weet sta je tegenover iemand van wie je houdt…en die jou niet meer kent.

Dat is geen afscheid. Dat is verdwalen terwijl je stilstaat.

Tot slot (en ja, ik probeer het luchtig te houden, maar…)

Ik wilde een hilarisch stukje schrijven. Echt waar. Met grappen. Met uitglijders. Met een absurd zijpad over verhuisdozen en IKEA-handleidingen zonder schroeven. En ergens is dat ook gelukt. Een beetje. Maar sommige verhalen laten zich niet volledig uitlachen.

Die willen dat je even blijft zitten. Even luistert. Even voelt.

Dus als je straks iemand ziet van wie je houdt – zeg dan iets. Of niks. Maar blijf even.

En laat, al is het maar heel even…het licht aan.

Geef een reactie