Het Mysterie van de verdwijnende kip

Er zijn van die momenten waarop je door een winkelcentrum loopt en plotseling beseft dat de wereld langzaam maar onmiskenbaar aan het verdwijnen is. Niet met veel lawaai. Geen explosies, geen sirenes. Nee, gewoon met een bordje op de deur: “Bedankt voor al die jaren.”

Zo stond ik laatst in winkelcentrum De Koperwiek. Een plek waar de tijd normaal gesproken stilstaat tussen de geur van broodjes, het gerinkel van winkelwagens en mensen die elkaar al dertig jaar tegenkomen bij de groenteboer.

Maar deze keer voelde het anders.

Want eerst verdween Boekhandel Derde Druk. Daarna kwam het bericht dat ENZA IJzerwaren aan de Bermweg binnenkort de deur sluit. En toen – alsof het universum dacht: ach, vooruit, nog eentje dan – las ik dat ook Kip ik heb je in april stopt.

Toen wist ik: dit is geen toeval meer. Dit is een soort collectieve pensioneringsgolf. Het lijkt wel alsof de hele middenstand van Capelle tegelijkertijd heeft besloten: “Jongens, we hebben het geprobeerd. Maar nu is het mooi geweest.”

En dan ga je nadenken. Want stel nou dat dit allemaal al lang gepland was. Stel dat ergens in een Haagse achterkamer iemand een kaart van Capelle had uitgerold en zei: “Luister, als straks alle winkeliers tegelijk stoppen… dan moeten we misschien toch die AOW-leeftijd verhogen.” En toen keek iemand naar Rob Jetten.

Ik zeg niet dat het zo gegaan is. Maar ik zeg ook niet dat het niet zo gegaan is.

De sluiting van Kip ik heb je doet namelijk extra pijn. Niet alleen omdat hun gegrilde kippen altijd precies op het goede moment uit de oven kwamen – namelijk wanneer je dacht dat je alleen even boodschappen ging doen maar eigenlijk al honger had. Nee, het verhaal van deze winkel is groter.

In 2018 stond de zaak tegenover eigenaar Wereldhave in de rechtbank. Het winkelcentrum werd verbouwd, de Jumbo moest groter worden, en ergens in die plannen leek het alsof de kip moest wijken.

Maar Capelle liet dat niet gebeuren. Er kwamen handtekeningen. Er kwam een protestmars. Mensen kwamen op voor hun kip. En de rechter besloot uiteindelijk dat de winkel mocht blijven. Dat was een overwinning van historische proporties. Een beetje zoals Waterloo, maar dan met drumsticks.

Want laten we eerlijk zijn. Een poelier is allang geen kippenboer meer. Bij Kip ik heb je kon je terecht voor alles: salades, rollades, kant-en-klare maaltijden, grillgerechten, en van die dingen waarvan je dacht: “Ik kwam hier voor een halve kip… maar dit bakje ziet er ook wel gevaarlijk lekker uit.” En voor je het wist liep je naar buiten met een tas vol eten en het gevoel dat je culinair verantwoord bezig was.

Wat we soms vergeten, is dat zulke winkels niet alleen eten verkopen. Ze verkopen vertrouwdheid.


De slager die weet wat je altijd bestelt. De boekhandel waar iemand zegt: “Dit boek moet je echt lezen.” De ijzerwarenzaak waar iemand uitlegt welk schroefje je nodig hebt zonder dat je zelf weet wat je eigenlijk probeert te repareren. Dat zijn geen winkels. Dat zijn kleine stukjes samenleving.

Na jaren hard werken gaat eigenaar Ton nu genieten van zijn pensioen. En eerlijk is eerlijk: dat heeft hij verdiend. Maar toch voelt het een beetje alsof een hoofdstuk van Capelle dichtgaat. Want wanneer de kip verdwijnt, de boeken verdwijnen en zelfs de schroeven verdwijnen…dan merk je pas hoe belangrijk die plekken waren.

Een winkelcentrum wordt pas een plek als er mensen zitten die er hun leven in stoppen. Niet de ketens. Niet de formules. Maar de ondernemers die er dertig jaar staan en je naam kennen. Dus als Ton straks voor het laatst de oven uitzet, hoop ik dat Capelle even stilstaat. 

Niet met een protestmars deze keer. Maar misschien gewoon met een kleine gedachte: Dat een dorp of stad niet gemaakt wordt door gebouwen. Maar door mensen die elke ochtend de deur openen en zeggen: “Goedemorgen. Wat mag het vandaag zijn?”

En soms…is dat gewoon een kip.

Geef een reactie