Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die zinnen waarvan je even moet controleren of je koffie niet per ongeluk is vervangen door limoncello.
“Deze oma gaat bevallen van haar eigen kleinkind.”
Pardon?
Ik las het nog eens. En nog eens. En ergens tussen de tweede slok en het derde knipperen met mijn ogen dacht ik: dit is geen aflevering van een Scandinavische dramaserie op Netflix. Dit is gewoon Oosterhout. Brabant. Echte mensen. Echte liefde.
Noëlle (27) en Ferri (27) willen een kindje. Alleen heeft Noëlle het zeldzame MRKH-syndroom, waardoor zij zonder baarmoeder werd geboren. Een kinderwens die blijft, maar een lichaam dat zegt: “Dat wordt ingewikkeld.” En als het leven ingewikkeld wordt, dan zijn er twee opties: of je geeft op, of je belt je moeder.
En in dit geval zei moeder Angela (51): “Kom maar hier met dat embryo.”
Kijk, dat is andere koek dan een oppasdagje.
De medische wereld had zo haar regeltjes. In Nederland mag een draagmoeder niet ouder zijn dan 45. Angela is 51. Dus week het gezin uit naar Cyprus. IVF. Tweede Kerstdag. Embryo geplaatst. Twee weken later: positief. Kerstwonder deluxe.
Ik zie het al voor me: waar anderen gourmetten, zat hier iemand hoop te dragen. Letterlijk.
En genetisch? Gewoon het kind van Noëlle en Ferri. Angela is straks simpelweg oma. Alleen wel een oma die kan zeggen: “Ik heb je negen maanden gedragen, jongen.” Dat is een voorsprong op elke andere oma bij het oppassen.
Er zijn mensen die dit ingewikkeld vinden. “Is dat niet raar?” “Wordt het kind daar niet van in de war?” Alsof kinderen standaard geleverd worden met een handleiding van 600 pagina’s en een moreel kompas van IKEA.
Maar misschien is de vraag niet of het ingewikkeld is.
Misschien is de vraag: hoeveel liefde past er in één familie?
Wat mij raakt, is niet het medische traject. Niet de regelgeving. Niet de exotische IVF-trip. Wat mij raakt is dit: een moeder die haar dochter zó graag moeder ziet worden, dat ze haar eigen lichaam opnieuw beschikbaar stelt. Op haar 51ste.
Dat is geen sensatie. Dat is toewijding.
We leven in een tijd waarin familiebanden soms dunner zijn dan een wifi-signaal in de trein. Waar ruzies ontstaan over erfenissen die er nog niet zijn. En dan is daar dit verhaal. Een gezin dat zegt: wij lossen dit samen op.
Ja, het is ongewoon. Ja, het is voer voor talkshows. Maar boven alles is het een ode aan iets wat zeldzamer is dan we denken: onvoorwaardelijke inzet voor elkaars geluk.
In september wordt er een baby geboren.
En ergens in Brabant staat dan een vrouw met beschuit met muisjes die kan zeggen: “Welkom, mijn kleinkind.”
En fluistert ze er misschien zachtjes achteraan:
“Wat een reis, hè?”
