Instappen graag, de bus vertrekt zo

Er zijn mensen die op vrijdagmiddag hun weekend beginnen met yoga. Met quinoa. Met een wandeling langs de rivier waarbij ze hun ademhaling tellen.

Ik stap in een bus.

Geen echte bus natuurlijk. Ik zit gewoon op de bank. Pantoffels aan. Kop thee in de aanslag. Maar ergens tussen 14.00 en 16.00 uur gaat er een deur open, hoor ik het zachte gesis van luchtremmen in mijn verbeelding en denk ik: daar gaan we weer.

De Magical Mystery Tour. Drie keer per week. Vrijdag, zaterdag, zondag. Alsof het weekend een dienstregeling heeft.

Aan het stuur zit Stefan Stasse. Chauffeur, reisleider, presentator en – laten we eerlijk zijn – licht filosofisch busmonnik. Hij rijdt ons van links naar rechts, en dan weer terug, en dan ineens een zijweg in waarvan je niet wist dat hij bestond. Een zandpad van een liedje. Een rotonde van herinneringen. Een onverwachte parkeerplaats waar een luisteraar uitstapt om een verhaal te vertellen over 1973, een dansvloer en een liefde die bleef hangen in een refrein.

Soms denk je: wat een geklets. Maar dan dat warme geklets. Dat soort geklets dat je vroeger aan de keukentafel had, toen niemand nog haast had. Dat je buurvrouw zegt: “Ik zal je eens wat vertellen…” en dat je dan blijft zitten, ook al kookt de soep droog.

Dat is het wonderlijke van deze busreis. Er is geen bestemming. Geen Eiffeltoren. Geen all-inclusive buffet met lauwe gehaktballetjes. Er is alleen de weg. En muziek. En stemmen.

Een geestverruimende radioreis, zeggen ze. Dat klinkt alsof je halverwege regenbogen gaat zien en je plant ineens begint te praten. Maar het zit subtieler. Het zit in dat ene lied dat je al honderd keer hoorde, maar dat ineens anders klinkt omdat iemand vertelt dat het draaide op zijn eerste autorit naar Italië. Of in dat hoorspel dat zich ontvouwt alsof je weer acht bent en onder de dekens naar de radio luistert, bang en verrukt tegelijk.

We gaan van links naar rechts, zegt Stefan. En elke weg heeft kronkelende zijweggetjes.

Dat is misschien wel de beste samenvatting van het leven. We denken dat we rechtdoor gaan. Carrière. Planning. Agenda. En ineens zitten we op een binnenweggetje, pratend over een vergeten B-kantje van een plaat uit 1968. En is dat niet precies waar het leuk wordt?

Na twee uur stopt de reis. Dat is het enige onrecht in dit universum. Net als je denkt: ik blijf hier wonen, in deze bus met zijn verhalen en zijn muzikale picknickmand – gaat de deur weer open. “Eindpunt, dames en heren.” En sta je weer in je eigen woonkamer. Met de afwas. Met de krant. Met het nieuws dat zelden een zijweggetje neemt en meestal vol gas op de snelweg van de ernst blijft hangen.

Maar geen paniek. De volgende dag kun je opnieuw inchecken.

Wat een geruststellende gedachte in een wereld die voortdurend roept dat je moet doorpakken, versnellen, optimaliseren. Hier hoef je alleen maar te luisteren. Geen paspoort. Geen boardingpass. Geen CO₂-compensatie. Alleen aandacht.

En ja, soms is het geklets. Soms denk ik: man, kom ter zake. Maar misschien is dat precies de les. Dat niet alles ter zake hóéft te komen. Dat gezelligheid geen efficiëntie kent. Dat een omweg geen fout is maar een verrijking. Dat een busreis zonder bestemming misschien wel de meest doelgerichte reis is die je kunt maken.

Drie keer per week stap ik in. En elke keer stap ik een beetje lichter uit. Misschien is dat de echte magie van deze Mystery Tour. Niet dat we ergens aankomen. Maar dat we samen onderweg zijn.

Instappen graag, de bus vertrekt zo. 

Geef een reactie