Lammeren, leiderschap en de heerseres van de Bermweg

Er zijn mensen die in het voorjaar hun tuin omspitten. Er zijn mensen die hun ramen lappen. En er zijn mensen die om drie uur ’s nachts in een weiland staan met hun arm tot aan de elleboog in een schaap. Mijn overbuurvrouw, Marjan Hoogerwaard, behoort tot die laatste categorie.

Aan de Bergweg in Capelle aan den IJssel – waar de wind altijd net iets eigenwijzer waait en de wol een licht mediterrane slag lijkt te hebben – regeert zij als een zachte, doch doortastende vorstin over Residentie Hoogerwaard. En nee, dat is geen appartementencomplex met intercom. Dat is een levend, blaterend koninkrijk van schapen, geiten, katten en af en toe een verdwaalde Capellenaar die denkt dat ‘lammetjesdagen’ een culinair evenement zijn.

Marjan is schapenverloskundige. Zegt u dat woord eens hardop. Schá-pen-ver-lós-kún-di-ge. Het klinkt als een kruising tussen een middeleeuwse gilde en een Netflix-serie.

Maar het is bittere ernst. Want dit is háár tijd van het jaar. In Nederland en België worden de meeste lammetjes geboren tussen januari en april, met een piek in maart en april. Terwijl u nog twijfelt over winterjas of tussenjas, voltrekt zich in de wei een kraamkamer van formaat. En Marjan? Die rijdt bij nacht en ontij van hot naar her. Voor menig schapenhouder in de wijde omtrek is zij de toeverlaat als het mis dreigt te gaan.

Men fluistert dat zij meer weeën heeft meegemaakt dan menig verloskundige in het IJsselland Ziekenhuis. Ik zeg niet dat het waar is. Ik zeg alleen dat de schapen haar naam blaten met ontzag.

Zelf heeft ze inmiddels al vier lammetjes ronddartelen. Al kunnen het er tijdens het schrijven van deze zin alweer vijf zijn. De natuur heeft geen redactievergadering nodig.

En wij? Wij staan aan de rand van de wei. Met koffie. En ontroering. Want niets is zo ontwapenend als een lam dat voor het eerst probeert te staan. Dat wiebelt als een beginnende politicus met grootse plannen en nog geen idee waar de poten precies moeten landen. Het valt. Het staat. Het probeert opnieuw. En ineens – huppá – daar is het dartelen.

Lente. Alsof de wereld even opnieuw wordt uitgepakt.

En dan is er Felix. De bouwheer. De stille kracht. De man die – als u Pieter mag geloven – ook ’s nachts doorwerkt. Residentie Hoogerwaard verrees als een Hollandse nederzetting met Franse flair. Vanaf de wei klim je via de schuur, waar het altijd ruikt naar hooi en heroïek, langzaam omhoog naar de woningen. Net iets hoger dan de Ringvaart. Want vooruitzien is regeren. Zelfs in Capelle.

De huizen staan fier als wachters langs de straat. De werf transformeerde van modderpoel tot paradijs. De geiten oefenen hun bokkensprongen op bijna-geplaveide paden. En ergens boven dit alles waakt de geest van vader Jan Hoogerwaard, die hier ooit met zijn kinderen woonde. Zijn nageslacht bouwt niet alleen huizen. Het bouwt voort. Aan familie. Aan vakmanschap. Aan een stukje geschiedenis waar geen projectontwikkelaar tussen zit.

En terwijl Marjan weer in haar auto springt – want ergens wacht een ooi met twijfels – besef ik iets.

Wij denken vaak dat vooruitgang zich afspeelt in vergaderzalen, beleidsnota’s en Excelbestanden. Maar soms ligt vooruitgang gewoon in een wei. In modderige laarzen. In wakker blijven voor nieuw leven. Soms is beschaving niets anders dan op tijd komen als een ander je nodig heeft.

Dus als u de komende weken ergens een bordje ziet met ‘Lammetjesdag’ – ga kijken. Ga voelen. Ga ruiken desnoods. Op Texel beginnen ze soms al vroeg in het jaar. Maar geloof me: aan de Bermweg is het minstens zo groots.

En als u ’s nachts een auto hoort wegrijden, weet dan: ergens wordt nieuw leven op de wereld geholpen. En ergens staat een vrouw met vaste hand en warm hart te doen wat gedaan moet worden.
Wij nemen onze pet af.

Chapeau, Marjan. Heerseres van Residentie Hoogerwaard. Verloskundige van het voorjaar.

En wij? Wij genieten van het gedartel.

Pieter Pottenkijker, Chroniqueur van het onwaarschijnlijke en waarnemer van het goede.

Geef een reactie