
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Soms weet je niet of je op wintersport bent beland of per ongeluk in een aflevering van je eigen jeugd.
Het was zo’n dag waarop de bergen je hebben aangekeken met die serene, witte blik van: “Vooruit Pieter, probeer het nog één keer.” En Pieter probeerde het. Hij daalde af met de gratie van een pasgeboren giraf op rolschaatsen, maar hij daalde af. Dat telt. Aan het einde van de middag – de wangen rood, de knieën licht protesterend – lonkte de hotelbar als een warm bad van beschaving.
Daar wilde Pieter zijn beloning. Geen schnaps. Geen bierpul ter grootte van een melkbus. Nee. Pieter wilde wijn. En niet zomaar wijn. Blaufränkisch. Een naam die klinkt alsof je hem eerst drie keer moet oefenen voordat je hem durft uit te spreken tegen iemand met een Oostenrijks accent.
“Ein Blaufränkisch, bitte,” sprak Pieter, met de zelfverzekerdheid van iemand die het woord thuis vijf keer had gefluisterd in de badkamer.
En toen zag hij haar.
De dame achter de bar droeg een hesje. Met franjes. En in haar haar stak een veer. Niet subtiel. Niet symbolisch. Gewoon: een veer. Fier. Rechtop. Alsof hij zo uit een kindertelevisieserie was gewaaid.
En in een flits was Pieter geen man van middelbare leeftijd meer die verantwoord wijn bestelde. Nee. Hij was weer dat jongetje dat op woensdagmiddag voor de televisie zat. Hij hoorde bijna de herkenningsmelodie. Hij zag het wagentje. En naast Pipo stond hij dan: KlukKluk.
Daar stond Pieter dan. In Oostenrijk. In skischoenen. Met een glas Blaufränkisch in wording. Bediening door wat zijn brein onmiddellijk classificeerde als “de nazaat van KlukKluk”.
Carnaval, dacht Pieter. Of niet?
Want het was inderdaad carnavalstijd. Buiten op straat liepen mensen verkleed als koe, Tiroler of ondefinieerbare glitterexplosie. Maar dit was geen feesttent. Dit was de hotelbar. Dit was serieus terrein. Hier werd afgerekend met euro’s, niet met confetti.
De dame glimlachte professioneel. “Nog iets erbij?” vroeg ze.
Pieter moest zich beheersen om niet te vragen of Pipo ook nog kwam.
Het wonderlijke is: vroeger mocht hij geen alcohol. Toen zat hij met een glaasje ranja naar KlukKluk te kijken, terwijl de volwassenen in de kamer iets dronken dat geheimzinnig klonk en verboden rook. Nu zat hij hier met een glas diepdonkere wijn in zijn hand, en keek hij naar een volwassen versie van zijn jeugdherinnering.
Het leven heeft humor.
En ergens, tussen de eerste en tweede slok, begon Pieter te beseffen dat het niet alleen grappig was. Het was ook iets anders.
We nemen onszelf zo serieus. We plannen vakanties, vergelijken pistes, analyseren sneeuwhoogtes alsof we een meteorologisch proefschrift schrijven. We kiezen wijn met de ernst van een diplomatiek overleg. En dan komt er één veer in beeld – één carnavalesk detail – en alles schuift terug naar eenvoud.
Naar verwondering. Naar het kind dat je ooit was.
Misschien is dat wel de werkelijke après-ski. Niet de polonaise op tafels, niet de liters bier, maar het moment waarop je even loskomt van wie je denkt te moeten zijn. De bestuurder, de beleidsmaker, de verantwoordelijke volwassene. En gewoon weer even Pieter bent. Met grote ogen. En een glimlach.
De Blaufränkisch bleek overigens uitstekend. Vol, warm, een tikje kruidig. Geen spoortje ranja meer in zicht.
De dame met de veer liep onverstoorbaar door. Geen spoor van televisiegeschiedenis in haar blik. Voor haar was het waarschijnlijk gewoon een uniform. Voor Pieter was het een tijdmachine.
Carnaval of niet, dacht hij.
Misschien moeten we allemaal af en toe een veer dragen. Niet om onszelf belachelijk te maken. Maar om te onthouden dat onder die dikke winterjas van verantwoordelijkheden nog altijd dat kind zit. Dat ooit op de bank zat te dromen.
Met dit verschil: toen mocht hij geen alcohol. Nu wel. En dat, beste lezer, is misschien wel de ware vooruitgang.
