
en een ziekenhuis hield de adem in
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Het ziekenhuis is weer open. De muis is gevangen. De afdeling gelucht, geschrobd, gedesinfecteerd en vermoedelijk ook nog geestelijk gereinigd. Er zijn geen andere muizen gevonden. Althans: niet met zekerheid. En dus bleef Pieter even hangen bij dat ene liedje van Rudi Carrell. Je weet wel.
Ik zag een muis…
En voor je het weet zit je niet meer in Groningen, maar in Nieuwegein. In een molen. Met een muisje op klompjes. Klip-klipperdieklap. Op de trap. Oh ja.
Want stel je het even voor. Eén muis. Geen kudde. Geen rattenkolonie. Geen Disneyfilm met zingende knaagdieren in meerstemmige harmonie. Nee. Eén muis. Klein. Waarschijnlijk schuw. Mogelijk licht nerveus. En die muis legt een hele verpleegafdeling van het Beatrix Kinderziekenhuis plat.
Een kinderziekenhuis. Waar kinderen liggen met stofwisselingsziekten en longproblemen. Waar ouders op stoeltjes slapen die ontworpen zijn door iemand met een hekel aan de mensheid. Waar verpleegkundigen rennen, zorgen, troosten en net doen alsof alles onder controle is.
En dan… piep.
Paniek. Ontruiming. Afdeling dicht. Plaagdierbestrijders in vol ornaat. Alsof het om een ontsnapte tijger ging. Of op z’n minst een loslopende hamster met kwaad in de zin.
Begrijp Pieter niet verkeerd. Hygiëne is heilig. Zeker in een ziekenhuis. Zeker bij kinderen. Je wilt geen muizenkeutels op het nachtkastje naast de infuuspomp. Dat snapt iedereen.
Maar toch. Er knaagt iets.
Want buiten het ziekenhuis lopen dagelijks grotere beesten rond waar we opvallend rustig bij blijven. Bureaucratische muizen die zich voeden met formulieren. Regels die zich voortplanten in beleidsnotities. Processen die piepen, maar nooit gevangen worden. Die hele afdelingen verlammen, terwijl niemand een val zet.
Deze muis werd gevangen. In een weekend nog wel. Hulde. Petje af. Klap op de schouder van de plaagdierbestrijder.
Maar ondertussen zijn er ouders die hun kind moesten verplaatsen. Onrust. Gedoe. Extra spanning. En iedereen zingt niet: wat is het toch fijn. Integendeel.
Rudi Carrell eindigde zijn liedje met een lege molen. Niemand durfde erin. De muizen hadden het rijk alleen.
Laten we hopen dat het ziekenhuis geen molen wordt. Dat we waakzaam blijven, zonder door te slaan. Dat we onderscheid maken tussen echte risico’s en collectieve zenuwtrekjes. En dat we, als het écht nodig is, gewoon doen wat nodig is.
En daarna weer open. Zonder muis. Zonder paniek. Met zorg.
Klip-klipperdieklap. Maar dan vooruit.
