Valentijnsdag

Pieter werd wakker met een licht benauwd gevoel. Niet door de liefde. Nee, door de datum. Veertien februari. Valentijnsdag. De dag waarop de liefde niet zachtjes klopt, maar met een megafoon door de straat loopt te schreeuwen: HEB JE AL IETS GEKOCHT?

Overal waar Pieter keek, loerde de liefde hem aan. In etalages. In inboxen. In pushberichten die hem eraan herinnerden dat hij, als hij nu niet handelde, straks misschien alleen nog maar van zichzelf mocht houden. En zelfs dat was dan twijfelachtig.

Valentijnsdag is namelijk geen vrijblijvende liefde meer. Het is een prestatie-indicator geworden. Een toetsmoment. Een jaarlijkse APK voor je relatie. Wie niet levert, faalt. Geen rozen? Dan zal het wel niet diep zitten. Geen parfum? Dan ruikt deze liefde verdacht naar desinteresse. Geen kaartje met glitter en een tekst die rijmt op “altijd” en “voor eeuwig”? Dan is het eigenlijk al voorbij.

Pieter heeft zijn lief lief. Dat staat buiten kijf. Hij is zelfs behoorlijk dol. Maar hij voelt ook weerstand. Tegen die opgeklopte romantiek. Tegen de dwangmatigheid van het hart. Tegen liefde die alleen geldig lijkt met een kassabon.

Want liefde, zo weet Pieter, is zelden rood en glanzend. Liefde is vaak beige. Met rafelrandjes. Liefde zit in samen zwijgen. In een gedeelde zucht. In het laatste koekje doormidden breken en doen alsof dat heel normaal is. Liefde is weten hoe iemand zijn koffie drinkt zonder het te hoeven vragen. En dat dan tóch af en toe fout doen, omdat je ook maar een mens bent.

En dus koopt Pieter vandaag geen rozen. Niet omdat hij gierig is. Maar omdat hij niet wil dat zijn liefde verwelkt na drie dagen in een vaas. Hij koopt geen luchtje, want liefde moet niet ruiken naar marketing. Hij koopt geen kaartje, want zijn handschrift verraadt te veel, en bovendien: liefde laat zich slecht vouwen.

Pieter geeft zijn lief een kusje. Gewoon. Op een moment dat niemand meekijkt. Geen publiek. Geen hashtag. Een kusje dat nergens geregistreerd staat. Dat niet kan worden geretourneerd. Een kusje zonder actievoorwaarden.

Dat kusje zegt: ik zie je. Ook morgen. Ook als het geen Valentijn is. Ook als de commercie weer is doorgelopen naar Pasen, Moederdag en uiteindelijk kerst.

Misschien is dat wel de boodschap van Valentijnsdag, denkt Pieter, terwijl hij zijn jas aantrekt: dat liefde geen dag nodig heeft. Dat echte genegenheid niet schreeuwt, maar fluistert. En dat we elkaar best wat vaker mogen liefhebben zonder er meteen iets bij te kopen.

Want liefde die ademt, is mooier dan liefde die verstikt. En soms is een kusje meer dan duizend rozen.

Geef een reactie