
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er was een tijd – en ik zweer dat ik ‘m zelf heb meegemaakt – dat de dag pas begon nadat de krant was opengevouwen. Niet gescrold. Niet geveegd. Nee: opengevouwen. Met dat karakteristieke geritsel dat klonk als: rustig maar, de wereld wacht wel even. Koffie erbij. Eventueel een beschuitje. En dan eerst het nieuws, vóórdat je zelf nieuws werd op je werk.
Er was ook een tijd dat je alleen op vakantie ging als je zeker wist dat er ergens, op een straathoek of bij een dorpsplein, iemand stond met kranten. Liefst in een taal die je niet sprak, maar dat gaf niet. Nieuws voelt altijd belangrijker als je het niet helemaal begrijpt. En er was een tijd dat je, onderweg naar de trein, nog snel even riep: “Doe mij er ook eentje!” Gewoon. Op straat. Met inkt aan je vingers en de belofte dat je later op de dag slimmer zou zijn.
Die tijd is ergens blijven liggen. Tussen de ochtendspits en de pushmelding.
En toen las ik over Ali Akbar. Drieënzeventig jaar. Vijftig jaar kranten verkocht. Op straat. In Parijs. Waarschijnlijk de laatste der Mohikanen, maar dan met een stapel Le Monde onder de arm.
President Macron – ja, die – ontving hem deze week op zijn officiële residentie en speldde hem een Nationale Orde van Verdienste op. Een straatverkoper. Met een onderscheiding. Ik stel me zo voor dat het personeel even niet wist waar de kranten moesten liggen. Op de antieke tafel? Of toch liever op een iPad-standaard?
Macron noemde hem een icoon van het Parijse stadsleven. En terecht. Want Ali Akbar is Parijs. Niet de Eiffeltoren. Niet de croissant. Niet eens dat eeuwige gerommel met gele hesjes. Nee: een man op straat die roept, lacht, grapjes maakt en ondertussen de wereld uitdeelt in papieren vorm.
Hij kende armoede, dwangarbeid en geweld, zei Macron plechtig. Maar hij hield vol. En dat is misschien wel het meest radicale wat je tegenwoordig kunt doen: volhouden. Blijven staan. Blijven roepen. Blijven geloven dat iemand vandaag nog een krant wil.
In zijn hoogtijdagen verkocht hij er tweehonderd per dag. Twee. Honderd. Dat zijn tweehonderd momenten van oogcontact. Tweehonderd korte gesprekken. Tweehonderd kansen om te zeggen: “Goedemorgen, hier is de wereld.”
Nu zegt hij: “Alles is digitaal. Niemand koopt nog kranten.” En toch staat hij er nog. Omdat hij grapjes maakt. Omdat hij mensen laat lachen. Omdat hij positief probeert te blijven. En daar zit ‘m de pijnlijke grap van onze tijd.
Wij hebben alles digitaal. Alle nieuws, altijd, overal. Maar niemand staat er meer voor op straat.
De straatverkoper is verdwenen, en met hem een klein stukje menselijkheid. Het moment waarop iemand je dag binnenwandelt met een stapel nieuws en een glimlach.
Waarop je even geen algoritme bent, maar gewoon iemand die iets koopt van iemand anders.
Misschien is Ali Akbar daarom onderscheiden. Niet omdat hij kranten verkocht. Maar omdat hij bleef mens zijn, midden in een wereld die vooral snel wil zijn.
En ik? Ik vouw vanavond nog eens een krant open. Al is het maar om te horen hoe dat ook alweer klonk.
