Het lekkerste broodje

Er zijn mensen die de vooruitgang meten in glasvezel, AI en zelfrijdende auto’s.

En er zijn mensen – zoals Pieter – die vooruitgang afmeten aan wat er tussen twee boterhammen zit.

Neem nou zijn favoriete lunch. Geen poeha. Geen farce van gamba. Geen wakame die je eerst moet googelen om te weten of het eetbaar is. Nee. Twee zelfgesneden boterhammen. Wit of bruin, dat wisselt met de seizoenen. Echte boter. Kaas. Of vlees. Punt.

“Een blok,” noemt hij het. Zoals een blok aan het been. Of juist: een blok aan de dag.

Is Pieter daarmee oud-fashioned? Een man die bij het woord tramezzini denkt aan een mislukte Scrabble-zet? Iemand voor wie No Nori, No Glory klinkt als een Japanse punkband die hij gelukkig gemist heeft? Misschien wel.

Want terwijl Pieter zich tevreden terugtrekt met zijn blok, wordt in Capelle aan den IJssel geschiedenis geschreven. Daar wint Sjoerd Mampaey van Midas opnieuw het NK Lekkerste Broodje. Voor de tweede keer in drie jaar. Dat is geen lunch meer, dat is topsport.

Het winnende broodje heet – hou je vast – No Nori, No Glory: een Japanse katsu-sando sandwich met een farce van gamba, tonijnsalade én tonijntartaar (drie tonijnen, dat alleen al), zoetzure sjalot, sesam-hoisinmayonaise, nori, wakame, furikake, op tramezzinibrood.

Een broodje dat niet gegeten wordt, maar ervaren. Een broodje met lagen. Texturen. Een verhaal. De jury noemde het “een cadeautje”.

Pieter leest dit en kijkt naar zijn boterham. Die kijkt niet terug. Die ligt daar gewoon. Betrouwbaar. Zwijgzaam. Zonder textuurverhaal. Is dat dan armoede? Of juist rijkdom?

Want ergens is er iets ontroerends aan een wereld waarin broodjes worden beoordeeld alsof het symfonieën zijn, terwijl miljoenen mensen elke dag gewoon hopen dat hun lunch hen niet teleurstelt.

De katsu-sando is ambitie tussen twee sneden brood. Het blok is vertrouwen. De één zegt: kijk wat er kan. De ander zegt: kijk wat er is.

Misschien zit de serieuze ondertoon precies daar. Dat we steeds meer geneigd zijn om zelfs ons eten te optimaliseren, te jureren, te winnen. Alsof een lunch pas telt als hij een podiumplek heeft gehad.

En toch – laten we eerlijk zijn – als Pieter ooit in Capelle staat, voor Midas, op het Stadsplein, dan zal hij naar binnen lopen. Niet omdat hij zijn boterhammen zat is. Maar omdat nieuwsgierigheid ook tussen twee boterhammen past.

En daarna? Daarna gaat hij gewoon weer naar huis. Snijdt twee boterhammen. Smeert boter. Legt kaas. En denkt, kauwend: No nori. Still glory.

Geef een reactie