
Pieters Daglicht over Denkdingen
Er zijn mensen die weglopen uit interviews. En er zijn mensen die weglopen uit relaties, vergaderingen, verjaardagen en familie-appgroepen. Maar een voetballer die wegloopt van een journalist – dat is toch een aparte tak van sport. Een soort 100 meter vrije stijl, maar dan zonder stopwatch en mét ego.
Pieter las het bericht bij het ochtendlicht, met koffie die al te lang stond te wachten op aandacht. Sunderland-spits Brian Brobbey had geen zin in een interview met Sjoerd Mossou. Mossou was speciaal naar Engeland gereisd – dat land waar alles vochtig is en zelfs de grasmatten een lichte existentiële depressie hebben – om The Black Cats te bezoeken. En toen gebeurde het ondenkbare: Brobbey liep straal door. Straal. Door.
Dat woord alleen al. Niet gewoon door. Niet ongemakkelijk glimlachend door. Nee. Straal door.
Alsof Mossou een lantarenpaal was. Of een reclamebord voor tandpasta. Of een jeugdherinnering waar je liever niet aan terugdenkt.
Mossou, een journalist van de oude stempel – zo eentje die nog weet wat carbonpapier was en waarom je een notitieblok nooit vertrouwt – stond daar in de mixed zone met een vraag die nooit gesteld zou worden. Hij sprak wél met doelman Robin Roefs. Dat ging prima. Maar Brobbey? Die had er geen zin in. Geen tijd. Geen behoefte. Geen Mossou.
En toen begon het denken. Dat gevaarlijke journalistieke reflexje. Heb ik ooit iets kritisch geschreven? Ja. Dat had hij. In de Ajax-tijd. Toen Brobbey niet scoorde, maar wel breed stond. Het zou kunnen dat Brobbey boos was. Dat hij Mossou een lul vond. Mossou zei dat laatste zelfs hardop. Bijna hoopvol. Alsof het een compliment was.
Pieter glimlachte. Want dit was herkenbaar. Pijnlijk herkenbaar.
Hij moest onwillekeurig terugdenken aan de jaren 1994 – 1995. Capelle aan den IJssel. Hij was wethouder. Jong, ambitieus, iets te veel haar en iets te weinig geduld. Kinepolis, een Belgisch bioscoopbedrijf, kwam praten over de eerste megabioscoop in de regio. Grote plannen. Grote woorden. Grote stoelen waarin je popcorn kon morsen zonder dat iemand het zag.
En toen was daar die journalist. Martijn Verwaaijen.
Die schreef een onaardig stukje. Of kritisch. Of eerlijk — dat hangt af van waar je staat en hoeveel koffie je op hebt. Pieter las het en dacht: Nou, Martijn, jij even niet. En dus weigerde hij tijdens een persbijeenkomst met Martijn te spreken. Gewoon niet. Niet boos. Niet schreeuwend. Gewoon: ijs.
Het werd ijzig. Siberisch. Je kon er mammoeten in terugvinden. Een periode van ongemakkelijke blikken, halve zinnen en volle stiltes volgde. Totdat iemand – niemand weet meer wie – het briljante idee had om koffie te drinken. Samen. Zonder persmap. Zonder microfoon.
Het ijs smolt. Zoals ijs dat doet als je het tijd, warmte en een koekje geeft.
Ze spraken. Ze lachten. Ze bleven het oneens. En werden daarna goede bekenden. Niet vrienden, maar mensen die elkaar weer als mens zagen. En niet als kop.
En daar zit misschien de les. Niet alleen voor Brian Brobbey. Niet alleen voor Sjoerd Mossou. Maar voor iedereen die ooit dacht: ik loop wel door.
Journalisten zijn geen vijanden. Sporters zijn geen heiligen. Politici zijn geen porseleinen poppetjes. En kritiek is geen aanslag – het is hooguit een spiegel met slecht licht.
Wie straal doorloopt, mist soms een gesprek dat later goud had kunnen worden. Wie weigert te spreken, bevriest niet alleen de ander, maar ook zichzelf een beetje. En wie denkt dat media er alleen zijn voor applaus, begrijpt het vak niet. Geen van beide vakken trouwens.
Pieter nam een slok koffie. Die was inmiddels koud. Maar dat gaf niet. Sommige dingen moeten even afkoelen voordat je ze goed proeft.
En hij dacht: Misschien vindt Brobbey Mossou gewoon een lul. Misschien niet. Maar als ze ooit samen koffiedrinken, ergens tussen Sunderland en Amsterdam, dan zou het zomaar eens een mooi gesprek kunnen worden. Over goals. Over woorden. Over hoe hard ze soms kunnen aankomen. En hoe nodig ze zijn.
Soms moet je straal doorlopen. Maar soms is blijven staan het dapperste wat je kunt doen.
