Appelmoesgate

Pieter wil niet naar een verzorgingshuis. Niet later. Niet ooit. Niet “als het echt niet anders kan”. Hij heeft het alvast besloten, ergens tussen een lepeltje appelmoes en een kers in vloeibare toestand.

Begrijp me goed: het ligt niet aan de mensen. Niet aan de zorg. Niet aan de inzet. Niet aan de nachtdiensten, de tilliften, de warme handen en het zachte “komt goed hoor, meneer”. Nee. 

Het ligt aan de appelmoes. En aan het advocaatje. En aan die verraderlijk nette Merci-kerstbonbons waar een likeurtje in zit dat je pas proeft als je al te laat bent. Dat zijn geen snacks, dat zijn levenskeuzes.

Er waaide onlangs een frisse, doch licht azijnachtige wind door Zeeland. In Colijnsplaat. In Wissenkerke. In het zorgcentrum Cleijenborch.

Appelmoes: verboden. Niet omdat het zuur was. Niet omdat het bedorven was. Maar omdat het niet gezond genoeg zou zijn. En omdat plastic potjes niet duurzaam zijn.

Daar sta je dan. 101 jaar. Je knieën knarsen als grind. Je geheugen is een ladekast met ontbrekende handgrepen. Maar de appelmoes? Die is het probleem.

“Valt niet binnen het voedingsconcept,” klonk het van hogerop. Hogerop. Dat is altijd een plek waar geen appelmoes wordt gegeten.

Oud-zorgdirecteur Hans Becker lachte hardop. “Net alsof je in een gevangenis zit,” zei hij. En hij heeft ervaring. Niet met gevangenissen, maar met menselijkheid. Hij dronk ooit gewoon een wijntje met een bewoner. Zonder flowchart. Zonder KPI. Zonder duurzaamheidsrapport.

Pieter zag het voor zich. Een toekomst waarin hij om 16.00 uur thee krijgt die nergens naar smaakt en een koekje dat eruitziet alsof het al spijt heeft dat het bestaat. Waar iemand zegt: “Dat is niet meer van deze tijd, Pieter.” Alsof Pieter zelf wél van deze tijd moet zijn, maar zijn smaak niet. Alsof verlangen een jeugdige afwijking is. Alsof genieten iets is wat je moet afbouwen zoals suiker of zelfstandigheid.

Appelmoes is geen voeding. Appelmoes is herinnering. Appelmoes is zondag. Appelmoes is vlees met jus. Appelmoes is een tafel waar niemand haast had. En een advocaatje? Dat is geen alcohol. Dat is afscheid nemen met stijl.

Gelukkig kwam de tegenbeweging. De Spar. De buurt. Mensen die potjes appelmoes insloegen alsof de bevrijding eraan kwam. En misschien was dat ook zo. Niet van suiker. Niet van plastic. Maar van het idee dat ouderdom betekent dat anderen beslissen wat je nog mag verlangen.

Pieter heeft zijn keuze gemaakt. Als het ooit zover komt, als de deur van het verzorgingshuis lonkt, dan zal hij eerst vragen: “Hoe zit het hier met appelmoes?” En als iemand dan zegt: “Dat past niet binnen ons concept,” dan zal Pieter glimlachen, zijn jas aantrekken en vertrekken. Niet boos. Niet bitter. Maar vastbesloten. Want een leven zonder appelmoes is misschien gezond. Maar het is geen leven.

En sommige dingen moet je niet afleren aan het einde van de rit. Soms moet je ze juist vasthouden. Met een lepeltje. Tot de bodem.

Geef een reactie