
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Het jaar waarin we dachten dat het leven ingewikkeld was, terwijl we eigenlijk alleen maar te weinig batterijen in de afstandsbediening hadden. Het jaar waarin een volle agenda nog betekende dat je drie avonden achter elkaar iets had. En waarin “druk” vooral betekende dat je én een verjaardag én Boer Zoekt Vrouw moest combineren.
En nu, bijna tien jaar later, zitten bekende Nederlanders massaal op Instagram te bladeren alsof het een vergeelde doos met vakantiefoto’s op zolder is. Kijk mij eens jong zijn. Kijk mij eens hoop hebben. Kijk mij eens denken dat dit het was.
Want 2026 is blijkbaar “het nieuwe 2016”. Dat zeggen mensen. Op internet. Dus het zal wel waar zijn.
Chantal Janzen dook in haar fotobibliotheek en kwam er twintig tegen die ze nog aandurfde. Zakelijk, privé, alles door elkaar. Series, spelprogramma’s, films, lachende gezichten. Ze noemt de trend “een bietje onzinnig”, wat precies is wat iemand zegt die ondertussen wel gewoon meedoet. Want foto’s terugkijken is leuk. Zeker als je nog niet wist wat je allemaal zou gaan missen. “God wat vliegt de tijd,” schrijft ze. En dat klopt. Tijd vliegt altijd. Behalve als je wacht op een update, een beslissing of een formulier dat binnen vijf werkdagen wordt afgehandeld.
Jan Versteegh noemt 2016 “een eeuwigheid geleden”. Dat is interessant, want een eeuwigheid is normaal gesproken vrij lang, maar gevoelsmatig klopt het. In 2016 leefden zijn opa en oma nog. Nu niet meer. Tussen twee selfies zit soms een heel leven. Geraldine Kemper reageert met: “Wat een tijd.” Dat is geen zin, dat is een zucht met leestekens.
Fred van Leer en Shelly Sterk lachen zich ondertussen een breuk om hun jonge koppies. “Net gegierd,” schrijft Shelly. Dat gegier herken ik. Dat is het gegier van mensen die terugkijken en denken: ach kind, je wist nog nergens van. Je had nog geen zorgen over rentes, zorgstelsels, wereldleiders met kapsels en algoritmes die meer van je weten dan je huisarts.
2016 was het jaar vóór. Vóór alles sneller, harder, scherper werd. Vóór we collectief leerden wat woorden als pandemie, polarisatie en structureel tekort betekenden. Vóór je bij elk nieuwsbericht eerst diep ademhaalde.
En daarom kijken we nu terug. Niet omdat 2016 perfect was. Dat was het niet. Er ging ook toen van alles mis. Maar we wisten het nog niet allemaal tegelijk. Het nieuws kwam nog in hapklare brokken. De wereld was nog niet één grote pushmelding.
De grap is: over tien jaar kijken we waarschijnlijk terug op nu. En dan zeggen we: weet je nog, 2026? Toen alles zo overzichtelijk was. Toen je nog gewoon boos kon zijn zonder dat het meteen trending werd.
Misschien is dat de boodschap, verstopt onder al die selfies en nostalgie: We verlangen niet zozeer naar 2016. We verlangen naar rust. Naar eenvoud. Naar het gevoel dat de wereld groot is, maar behapbaar. Dat je leven vooruitgaat zonder dat je het constant hoeft te duiden, delen of verdedigen.
Dus blader gerust. Lach om je jonge koppie. Zucht om wie er niet meer is Maar vergeet niet: dit jaar, dit moment, wordt ook ooit een “weet je nog”. En dan hoop ik dat we zeggen: God, wat vloog de tijd. En wat waren we eigenlijk best oké bezig.
