Hoe ouder, hoe gekker

maar sommigen doen wel héél hard hun best

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er bestaat zo’n uitspraak die je meestal hoort bij verjaardagen waar de cake al drie uur droog ligt: hoe ouder hoe gekker.

Als ouder wordende Nederlander heb ik me daar altijd lichtelijk tegen verzet. Ik bedoel: ik vergeet wel eens een bril die ik al op heb, maar ik probeer geen eilanden te annexeren voor de gezelligheid.

Toch moet ik eerlijk zijn. Mensen als Poetin en Trump doen werkelijk alles om de spreuk alsnog in marmer te laten beitelen. Waarbij Trump zichtbaar gefrustreerd is dat Poetin steeds net iets eerder op het wereldtoneel staat met zijn waanzin. Wat Poetin doet, zo lijkt Trump te denken, moet groter, harder en vooral dommer. Kinderspel. Amateurwerk.

Poetin gooit met tanks. Trump gooit met gedachten. En laten we eerlijk zijn: dat laatste is soms gevaarlijker.

Neem Groenland. Een eiland zo groot dat je er drie keer Denemarken op kunt laten verdwalen, zo koud dat zelfs een ijsbeer om een vestje vraagt, en zo rustig dat het grootste nationale debat meestal gaat over het weer. En toen zei Trump: “We hebben Groenland nodig. Absoluut.”

Nodig. Zoals ik soms denk dat ik ’s nachts een stroopwafel nodig heb.

De Deense premier Mette Frederiksen reageerde zoals elke volwassen mens zou doen wanneer iemand plotseling je tuin wil meenemen omdat hij strategisch ligt: “Het slaat absoluut nergens op.” De premier van Groenland noemde het respectloos. Dat was diplomatieke taal voor: gaat u alstublieft even ergens anders raar doen.

Maar Trump hoort dat niet. Trump hoort alleen zichzelf. En zichzelf hoort hij het liefst luid, op Fox News-volume, met de ernst van iemand die net ontdekt heeft dat Risk ook in het echt gespeeld kan worden.

Alsof dat nog niet genoeg was, werd ondertussen ook Venezuela even “opgehaald”. Ontvoerd, bestuurd, geregeld. Het gemak waarmee dat verteld werd, had iets van: we waren toch in de buurt. In Denemarken kneep men begrijpelijkerwijs even de billen samen. Want als Venezuela kan, waarom Groenland niet? En als Groenland kan, waarom niet Texel? Strategisch belangrijk hoor, Texel. Schapen, uitzicht, vuurtoren.

De entourage deed vrolijk mee. De vrouw van een invloedrijke adviseur plaatste Groenland alvast in Amerikaanse vlagkleuren, met daaronder het woord “Spoedig”. Alsof het om een nieuwe vestiging van Starbucks ging. Binnenkort ook bij u in de buurt: Groenland™.

En altijd weer dat woord: strategisch. Strategisch belangrijk. Strategisch gelegen. Strategisch handig.

Het is het ducttape-woord van de internationale politiek. Je plakt het erop en hoopt dat niemand meer vraagt of je wel bij zinnen bent.

Natuurlijk, onder de ijslaag liggen olie, gas, zeldzame metalen en diamanten. Maar Trump verzekert ons plechtig dat het daar niet om gaat. Nee hoor. Het gaat om verdediging. Veiligheid. Vrede. Net zoals snoepfabrikanten zich vooral zorgen maken over je bloedsuiker.

En ondertussen ligt de internationale rechtsorde erbij als een picknickkleed na een kinderfeestje: vertrapt, bevlekt en met een mierenkolonie waar ooit afspraken lagen.

Het wordt tijd dat wij wakker worden. En met “wij” bedoel ik ook de Amerikanen zelf. Want dit is geen excentrieke oom meer die op Thanksgiving te veel heeft gedronken. Dit is iemand met kerncodes, territoriale fantasieën en een entourage die applaudisseert bij elke bizarre ingeving.

Ik zeg het maar hardop: misschien is het tijd voor serieuze maatregelen. Geen verkiezingsstunt, geen talkshow, geen tweet. Gewoon een rustige kliniek. Met zachte muren. Voor Trump. En, vooruit, zet Poetin ernaast. Twee aparte kamers, één gezamenlijke recreatieruimte waar ze onder begeleiding wereldkaarten mogen inkleuren. Met waskrijt.

Buiten kunnen wij dan eindelijk weer proberen iets te doen wat op volwassen bestuur lijkt.

Want ouder worden is prima. Maar gek worden is geen natuurwet. Dat is een keuze.

Geef een reactie