
Over cynisme, wensdenken en de noodzaak van beschaving
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Het was een klein berichtje. Zo’n berichtje dat zich vermomt als nieuws, maar zich ’s nachts ontpopt tot een ongewenste huisgenoot. Het stond er gewoon. Zakelijk. Onwrikbaar. Israël verbiedt tientallen hulporganisaties. Artsen Zonder Grenzen. War Child. Oxfam. Mensen die pleisters plakken waar bommen vielen. Mensen die brood brengen waar hoop al schaars was.
En toen werd het donker in het hoofd van Pieter.
Niet meteen hoor. Eerst zo’n keurige schemering. Een moreel schemerlampje. Maar daarna kwamen ze. Gedachten die je eigenlijk niet wilt hebben. Gedachten waar je je voor schaamt, alsof ze in joggingbroek op een staatsbanket verschijnen. Gedachten waarin je denkt: hoe kan dit, wie stopt dit, waar is in vredesnaam de volwassen wereld gebleven?
Pieter weet: aan die gedachten mag hij niet toegeven. Want dan word je cynisch. En cynisme is de luxe van mensen die het zich kunnen permitteren niets meer te voelen. Dus deed Pieter wat hij altijd doet als de werkelijkheid te hard op de deur bonkt: hij ging wensdenken. Groot. Onrealistisch. Therapeutisch.
En zo werd de wens geboren: Laat Elon Musk Trump meenemen naar Mars. Niet symbolisch. Nee, gewoon echt. Met een raket. Een grote. Met een glimmende punt. Zonder retourticket.
Stel het je even voor. Elon, in een strak ruimtepak, wijzend naar een rood stoffig landschap. Trump ernaast, met een helm die zijn kapsel net iets te hard aandrukt. Elon zegt: “Donald, this is the future of humanity.” En Trump zegt: “It’s tremendous. The reddest planet. Nobody does red like Mars.” En dan… stilte. Kosmische stilte.
Geen persconferenties. Geen tweets om drie uur ’s nachts. Geen geopolitiek als worstelshow. Alleen twee mannen, oneindige leegte en een planeet waar geen journalisten zijn om lastige vragen te stellen.
Op aarde zou er dan misschien iets wonderlijks gebeuren. Misschien zou Amerika ineens weer een president krijgen die begrijpt dat bondgenoten geen cheerleaders zijn, maar mensen die je soms moet aanspreken. Iemand die Netanyahu niet wegwuift met geopolitieke schouderklopjes, maar zegt: “Tot hier en niet verder. Humanitaire hulp is geen mening.”
Want dat is wat dat berichtje deed. Het liet zien hoe hulp criminaliseren inmiddels een administratieve handeling is geworden. Een formulier hier, een regel daar. Geef ons uw adressen. Uw gezinnen. Uw sociale media. En o ja, als u te kritisch bent, noemen we dat delegitimering. Dat klinkt lekker juridisch. Alsof honger een bijzaak is.
Pieter las over 300 medewerkers die niet weten of ze morgen nog mogen helpen. Over artsen die tienduizenden gewonden verzorgden, maar nu worden weggezet als risico. Over een WHO die zegt: officieel geen hongersnood meer, maar mensen eten nog steeds te weinig. Officieel. Dat woord. Alsof honger zich aan protocollen houdt.
En ja, landen roepen dat het catastrofaal is. In verklaringen. Gezamenlijk. Met keurige zinnen. Waarvan Netanyahu vermoedelijk denkt: wat een leuk papier, doen we niets mee.
Dus blijft Pieter bij zijn wens. Niet uit haat. Maar uit verlangen naar ruimte. Morele ruimte. Politieke ruimte. Ruimte waarin leiders begrijpen dat macht zonder menselijkheid alleen maar leegte is.
Laat Elon Musk Trump meenemen naar Mars. Laat ze daar grootse plannen maken met kleine gevolgen. En laat hier, op die kwetsbare blauwe planeet, weer bestuurders opstaan die weten dat hulp geen vijand is, maar beschaving in actie.
Het is maar een wens. Maar soms is dat alles wat je nog hebt.
