
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Het begon, zoals grote maatschappelijke kwesties altijd beginnen, met een berichtje. Zo’n berichtje dat je achteloos leest, tussen het koffiezetten en het zoeken naar je leesbril, en dat dan ineens blijft hangen alsof er een steentje in je schoen zit.
Capelle maakt bezwaar tegen daklozenopvang Rotterdam; Buijt zwijgt.
Kijk. Dáár heb je ’m. De Capelse Brug. Niet zomaar een brug, maar een brug die al dertig jaar fungeert als moreel verkeersknooppunt. Linksaf ga je richting compassie, rechtsaf richting bezwaar, rechtdoor sta je in de file omdat iemand vindt dat er te weinig parkeerplaatsen zijn.
Ik moest meteen terug in de tijd. 1996. Flanellen jas, map onder de arm, samen met burgemeester Jan Verbree op audiëntie in Rotterdam. Bezwaar maken tegen de nachtopvang. Toen ook al. Dezelfde plek. Dezelfde zorgen. Dezelfde zinnen, vermoedelijk zelfs met dezelfde komma’s. Alleen de koffie was slechter en het woord “gebiedsontwikkeling” moest nog worden uitgevonden.
En nu, bijna dertig jaar later, herhaalt de geschiedenis zich. Alsof de tijd een rondje metro Capelsebrug rijdt. Eindstation: morele verontwaardiging. Overstappen mogelijk richting bestuurlijke verrassing.
Want verrast, dat is men. “We voelen ons onvoldoende gehoord.” Dat is een prachtige zin. Hij wordt meestal uitgesproken in een vergaderzaal waar iedereen tegelijkertijd spreekt. En hij wordt vaak gevolgd door: “We zijn niet tegen opvang hoor, maar…”
En daar komt-ie. De maar.
Niet tegen opvang, maar tegen de schaal. Niet tegen mensen, maar tegen parkeren. Niet tegen kwetsbaarheid, maar wel tegen 24 uur per dag. Want kwetsbaarheid mag best, zolang het zich houdt aan kantoortijden en bij voorkeur met de fiets komt.
De VVD zegt dat het bezwaar niet tegen de opvang aan zich is, maar tegen het verlies van parkeerplaatsen. Dat vind ik persoonlijk een briljante vondst. Want niets zegt “menselijkheid” zo duidelijk als het verdedigen van een vak met witte strepen tegen iemand zonder dak boven zijn hoofd. Het is ook lastig kiezen: een Toyota Yaris of een bed, een lantaarnpaal of een douche.
Begrijp me goed. Parkeerdruk is een serieus probleem. Zeker in Nederland, waar de auto inmiddels een volwaardig gezinslid is. Maar ik heb nog nooit iemand horen zeggen: “Gelukkig heb ik geen huis meer, maar wát een fijne parkeergelegenheid.”
Ondertussen staat die opvang er dus al bijna dertig jaar. Dertig jaar waarin de voorspelde Apocalyps is uitgebleven. Geen Mad Max-taferelen, geen hordes dolende daklozen die Capelle bij nacht innemen. Gewoon mensen. Met problemen. Met regels. Met begeleiding. Met toezicht. Met het Leger des Heils dat al die jaren iets doet wat wij collectief nogal ingewikkeld vinden: zorgen voor mensen die nergens anders terechtkunnen.
En ja, noodopvang is duur. En ja, structurele oplossingen zijn beter. En ja, de woningmarkt is één grote blokkendoos waar de deksel op zit vastgelijmd. Dus ja, het schuurt. Alles schuurt. Maar schuurt het niet vooral omdat we liever niet kijken?
We doen bezwaar. Natuurlijk doen we bezwaar. Dat hoort zo. Het is bestuurlijke etiquette. Eén bezwaar voor de bühne, zodat iedereen kan zeggen dat hij het geprobeerd heeft. Ondertussen weten we allemaal: die opvang moet er gewoon komen. Omdat dakloosheid geen hobby is. Omdat mensen geen beleidskeuze zijn. En omdat sommige van die 64 mensen gewoon uit Capelle komen. Of er morgen weer komen. Zonder parkeerplek.
Wat mij misschien nog het meest raakt, is hoe keurig alles is geregeld. Huisregels. Toezicht. Beheercommissie. Telefoonnummers. Convenanten. Procedures. Alles klopt. Behalve dat ene ongemakkelijke besef: we hebben een samenleving gebouwd waarin noodopvang nodig is. En daar maken we dan bezwaar tegen.
De Capelse Brug blijft dus wat hij altijd al was: een grens. Niet alleen tussen gemeenten, maar tussen denken en doen. Tussen “we erkennen dat het een regionale taak is” en “maar liever niet hier”. Tussen menselijkheid in beleidsstukken en ongemak in de buurt.
Misschien moeten we het eens omdraaien. Geen bezwaar maken tegen opvang, maar bezwaar tegen dakloosheid. Geen discussie over parkeerplaatsen, maar over woonplaatsen. Geen verrassing meer spelen, maar verantwoordelijkheid nemen.
En als het dan toch tijdelijk moet zijn, laten we dan hopen dat tijdelijk deze keer niet weer dertig jaar duurt. Want geschiedenis mag zich herhalen, maar liever niet als niemand er echt beter van wordt.
