
Pieters Daglicht over Denkdingen
Ik heb het Bethlehem Event niet gelopen. Niet omdat ik tegen wandelen ben. Of tegen Romeinen. Of tegen herders met enigszins theatrale baarden. Nee. Ik had gewoon niet opgelet.
Dat klinkt onschuldig, maar het is een serieuze kwaal. Niet opletten. Het is de moderne variant van struikelen over je eigen sandalen terwijl de hele stoet al zingend richting Bethlehem trekt. Iedereen is er. Jij staat nog bij de waterput van je agenda te turen en denkt: “Hé, wanneer is dit eigenlijk?” Blijkt: gisteren. En eergisteren. En vanavond. Maar vooral: zonder jou.
Dus zat ik thuis. Met een kop thee. En een groeiend besef dat er in Capelle ondertussen iets groots gebeurde. Iets met 150 vrijwilligers, acht stuurgroepleden, Romeinen, bedelaars, groepen van precies 25 mensen en een route die langs de Pauwendans en de Heksendans liep. Alleen dat al. De Heksendans. In het kerstverhaal. Dat moet je durven.
Terwijl ik op de bank zat, liepen anderen twee kilometer door het kerstverhaal heen. Letterlijk. Geen bijbel met dunne blaadjes, maar modder onder de schoenen. Geen preek, maar een gesprek onderweg. Geen “stil graag”, maar: “Wie ben jij eigenlijk?”
En dat is misschien wel het meest radicale element van dit hele Bethlehem Event: dat je elkaar tegenkomt. Niet digitaal. Niet vluchtig. Maar lopend. Ademend. In groepjes van 25, wat precies genoeg is om je niet te kunnen verstoppen.
Ik stel me voor hoe het ging. Romeinen die net iets te serieus in hun rol zaten. Bedelaars die je aankeken op een manier die ongemakkelijk echt werd. Mensen die onderweg waren naar de stad waar ze geboren waren, wat op zichzelf al een existentiële vraag oproept: waar hoor jij eigenlijk thuis? En ergens daar tussenin: Capellenaren. Jong en oud. Met sjaals, handschoenen, vragen en verhalen.
Het mooie is: dit gebeurt niet vanzelf. Dit wordt voorbereid. Door mensen. Acht in een stuurgroep. Honderdvijftig vrijwilligers. Mensen die niet zeggen: “Wat een leuk idee, succes ermee,” maar: “Waar kan ik helpen?” Dat is kerst. Niet het sentiment, maar het gesjouw.
En ja, er zijn banners. En posters. En sponsors die aan het begin en einde zichtbaar mogen zijn. Dat klinkt misschien een tikje werelds voor een heilig verhaal, maar laten we eerlijk zijn: zelfs de herders hadden ooit schapen. En die kosten geld.
Wat mij raakt – en dat is de serieuze ondertoon, daar komt-ie – is dat dit event precies laat zien waar we vaak zo naar verlangen: ontmoeting zonder haast. Een verhaal dat groter is dan jijzelf, maar waar je toch in mee mag lopen. Letterlijk twee kilometer lang. En ik? Ik liep niet mee. Ik miste het.
Maar misschien is dat ook mijn kleine Bethlehem-moment: het besef dat je soms te laat bent, maar het verhaal alsnog binnenkomt. Via anderen. Via hun enthousiasme. Via de wetenschap dat er, ergens tussen de Ontmoetingskerk en het Schollebos, iets gebeurde dat meer was dan een wandeling.
Volgend jaar let ik beter op. Beloofd. En mocht ik het toch weer missen, dan weet ik één ding zeker: in Capelle wordt het kerstverhaal niet alleen verteld. Het wordt gelopen.
