De mens als bijlage

In de woorden van Even tot hier: ik ga nu proberen iets ingewikkelds uit te leggen in minder dan anderhalf A4. Dat is ambitieus. Dat is moedig. Dat is ook een tikje naïef. Want als dit land ergens in uitblinkt, dan is het wel in het ingewikkeld maken van dingen die oorspronkelijk heel eenvoudig waren.

Een minuut is te kort. Zelfs 67 seconden. Dit vraagt tijd. En koffie. Sterke koffie.

Ik ben namelijk weer een BV rijker. En een titel. Algemeen Directeur.

Het staat prachtig op LinkedIn. Het klinkt alsof ik dagelijks strategische besluiten neem over overnames in Singapore, terwijl ik in werkelijkheid vooral bezig ben met hetzelfde werk dat ik al deed. Aan dezelfde tafel. Met dezelfde mensen. Met hetzelfde hoofd.

Ik heb die titel niet nodig.

Mijn werk verandert niet.

Mijn inzet ook niet.

Mijn waarde al helemaal niet.

Maar er is een wet. De wet DBA. En wetten, dat weten we, zijn in Nederland nooit zomaar wetten. Het zijn belevingsparken voor administrateurs, speeltuinen voor fiscalisten en doolhoven voor gewone stervelingen die gewoon… werken.

Door die wet mag ik komend jaar mijn werkzaamheden niet meer als zzp’er uitvoeren. Dus moet ik in loondienst.

Maar niet echt.

Niet bij iemand anders.

Niet zoals normale mensen.

Nee, ik moet in loondienst… bij mezelf. Via een nieuwe BV. Waarvan mijn oude BV aandeelhouder is. En waarin ik dan algemeen directeur ben. In loondienst. Bij mijn eigen constructie.

Als u nu denkt: “Hè?” Dan doet de wet precies wat zij moet doen.

Mijn oude BV kan ik namelijk niet gebruiken. Waarom niet? Dat weet niemand precies, maar het staat ergens. In een document. Met voetnoten. En een beslisboom. En een uitzondering op de uitzondering.

Dus is er nu een nieuwe BV. Met dezelfde werkzaamheden. Dezelfde voorwaarden. Dezelfde opdrachtgever. Dezelfde mens. Ik dus.

Als AOW- en pensioengerechtigde verandert mijn rechtspositie overigens niets. Dat is ook zo mooi. Alles verandert, behalve datgene waar het om zou moeten gaan.

Wat wél verandert? De administratieve lasten. Voor exact hetzelfde werk ben ik komend jaar zo’n zesduizend euro extra kwijt. Aan kosten. Aan papier. Aan handtekeningen. Aan verklaringen waarin ik verklaar dat ik mezelf ben, maar dan net anders.

De notaris – een vrouw die beroepsmatig alles al heeft gezien – keek mij aan met een mengeling van mededogen en professionele fascinatie. “Het bijzondere,” zei zij, “is dat Nederland hiermee weer een regeling heeft bedacht die heel veel mensen raakt, maar net niet werkt voor de doelgroep waarvoor de wet eigenlijk bedoeld was.”

Zij zuchtte. Ik knikte. De koffie was inmiddels koud.

En dát is misschien wel de kern van deze blog. Dit gaat niet over mij. Dit gaat niet over zzp’ers, BV’s of directeurstitels. Dit gaat over een land waarin de mens langzaam een bijlage wordt. Waar vertrouwen wordt vervangen door formulieren.

Waar vakmanschap moet passen in een spreadsheet. En waar beleid soms vooral beleid is, omdat het beleid moet zijn.

Ik klaag niet. Echt niet. Ik schrijf dit omdat het hilarisch is. Omdat het absurd is. En omdat we dit normaal zijn gaan vinden. Maar ergens, tussen BV nummer één en BV nummer twee, tussen handtekening twaalf en verklaring veertien, zou je toch even willen roepen: “Zullen we het weer eens simpel maken?” Gewoon. 

Zoals werk ooit bedoeld was.

Geef een reactie