Winter Fair, maar dan oneerlijk

De winter is een eerlijk seizoen, zeggen ze. Hij komt, hij bijt, hij vertrekt weer. Dit jaar besloot hij echter persoonlijk met mij af te rekenen. Niet met sneeuwballen of romantische ijsbloemen op het raam, nee, hij stuurde een verkoudheid van het type “ga jij maar even helemaal niks meer”. Zo’n verkoudheid die niet vraagt hoe het met je gaat, maar meteen je agenda cancelt. De winter was unfair. Winter un-fair. Het woord lag voor het oprapen en ik lag erbij.

Dus daar was de Winter Art Fair van Kunstkring Capelle. En ik was er niet. Althans: lichamelijk niet. Geestelijk was ik er natuurlijk wel, ergens tussen de tissues, de thee en de grootse plannen die je krijgt als je koorts nét onder de hallucinerende grens blijft.

Gelukkig stond daar Nancy Hagman. Naast haar eigen kunst stond ze daar ook voor een gezamenlijke project: Creatief Ouder Worden Kunstkring Capelle. En wie Nancy kent, weet: waar zij staat, gebeurt iets. Niet met toeters en bellen, maar met aandacht, warmte en een vanzelfsprekende vorm van samen. Zij hebben zo’n samenwerking waarbij 1 + 1 inderdaad geen 2 is, maar 3. Soms zelfs 4, afhankelijk van de koffie.

Het is dat heerlijke synergie-effect: jij denkt iets, de ander zegt het hardop, en samen blijkt het ineens een plan te zijn. Dat stond daar dus. In mijn afwezigheid. En eerlijk gezegd: beter dan wanneer ik snotterend naast haar had gestaan.

Er was ook een wethouder. Cor Schaatsbergen. Die hield een mooie speech over verbinding. Dat woord wordt nogal eens misbruikt, alsof je het met een beetje lijm en goede bedoelingen wel voor elkaar krijgt. Maar hier klopte het. Verbinding als iets dat je doet, niet iets dat je roept. Precies waar Creatief Ouder Worden over gaat: mensen samenbrengen rond kunst, niet om jong te blijven, maar om mens te blijven.

Wat me extra warm maakte – en dat lag niet alleen aan de kruidenthee – was dat er zoveel deelnemers van Creatief Ouder Worden langskwamen. Mensen die je herkent aan hun blik. Iets nieuwsgierigs, iets eigenwijs ook. En ja hoor, er schreven zich ook weer nieuwe mensen in voor de mailinglijst. Dat moment waarop iemand zegt: “Ja, dit wil ik volgen.” Dat is geen klik, dat is een knik. Een innerlijke.

En dan die collega-kunstenaars. Altijd goed voor verhalen, bewondering, lichte jaloezie en diepe gesprekken over verf die nét niet deed wat je wilde. Alles zag er prachtig uit, hoorde ik. Het was druk, levendig, warm. Een Winter Fair zoals een Winter Fair bedoeld is: tegen de kou in, met mensen, kunst en net iets te veel enthousiasme.

Ik was er niet. Maar het was er wel. En soms is dat genoeg. De winter mag dan unfair zijn, de mensen zijn dat gelukkig niet. En dat is misschien wel de belangrijkste kunst van allemaal.

Geef een reactie