
Pieters Daglicht over Denkdingen
Laat ik eerlijk zijn. Ik heb niks tegen reclame. In theorie. In de praktijk is het natuurlijk een soort cultureel erfgoed van het niveau “Wie heeft dit ooit goedgekeurd?”—maar toch, ik gun de mensheid best af en toe een goed bedoelde commercial.
Maar dan… die Lidl-reclame. Ja, precies die. Die waarin ze in een soort jubelmodus verkondigen dat ze de beste zijn in groente, fruit… én brood. Alsof iemand backstage hysterisch heeft geroepen: “Collega’s! We moeten enthousiaster! De mensen moeten voelen dat onze prei van binnen straalt!”
Je ziet een vrolijke medewerker achter een krattenmuur van tomaten, druiven en dingen die vermoedelijk ooit knollen waren. En hij straalt. Té hard. Zo hard dat ik het gevoel krijg dat hij elk moment met volle overtuiging gaat zingen: “Broooood, het leeft!”
En dan die stem. Die behaaglijke voice-over die klinkt alsof hij net een mand sinaasappels heeft omhelsd. Een stem die fluistert: “Lidl is de beste…” en dat dan herhaalt tot je bijna begint te twijfelen of je niet persoonlijk gefaald hebt in je keuze voor paprika’s.
Ik weet niet wie erbij Lidl heeft bedacht dat dit het moment was om de loftrompet over brood te steken, maar ik stel me zo voor dat er een marketingmanager in een vergaderkamer stond met een PowerPoint waarin op de eerste slide alleen stond: “BROOD!!!”
En dat iedereen toen knikte, omdat niemand durfde te zeggen dat dit klonk als een megalomaan bakkerscomplot.
En natuurlijk, ik gun Lidl best een prijs voor het beste brood. Of de beste broccoli. Of de meest ontspannen mandarijnen. Maar waarom moet ik het weten op een toon alsof ze me zojuist hebben verteld dat ze de Nobelprijs voor Verswaren hebben gewonnen?
Er zit iets fascinerends in irritante reclame. Je ergert je, je moppert, je praat erover – en uiteindelijk kent iedereen de boodschap. En precies dát is de serieuze ondertoon van dit hele verhaal: irritante reclame werkt. Het wringt, schuurt, zingt rond in je hoofd als een koortje van te enthousiaste citroenen… maar het blijft hangen.
Misschien is dat wel het grootste raadsel van onze moderne tijd: we haten reclame, maar ons brein klampt zich vast aan irritante jingles alsof het informatie van levensbelang betreft. Mijn pincode vergeet ik weleens. Een willekeurige supermarktjingle? Nooit.
Dus ja, Lidl… jullie zijn de beste in groente, fruit én brood. Ik weet het.
We weten het allemaal. Misschien zelfs de buren. Misschien inmiddels zelfs hun hond. Maar vrienden, kunnen we het de volgende keer ietsje zachter brengen? Mijn oren hebben ook nog recht op privacy.
Tot het volgende Daglicht – waar we opstaan, kijken, en ons weer afvragen waarom brood tegenwoordig schreeuwt.
