“Laat me niet los”

Er zijn van die weken dat Nederland zich ineens iets herinnert. De Week van de File, de Week van het Geluk, de Week tegen het Zwerfaval. En dan, ergens half november, die week die stil klinkt nog voor ze begint: de Week tegen Kindermishandeling.

Je hoort geen fanfare. Geen slingers. Alleen een zacht geritsel van mensen die even niet weten wat ze moeten zeggen.

Ik zat erover te denken, aan mijn keukentafel, met een kop lauwe thee en een kat die demonstratief zijn rug toekeerde (ook een vorm van opvoeding, trouwens). Wat zeg je over iets dat eigenlijk te groot is om over te praten? Hoe maak je bespreekbaar wat juist altijd achter die voordeur blijft?

Ik dacht aan vroeger. Aan de juf die zei: “Wat knap dat je dat vertelt.” En aan die andere juf die zei: “Daar praten we nu even niet over.”

Twee zinnen, twee werelden. De ene opent een deur, de andere sluit er één.

“Laat me niet los,” is het thema. Mooier kun je het niet zeggen. Want dat is precies wat mishandeling doet — het loslaten, het niet gezien worden, het onzichtbaar maken. En het tegengif is even simpel als ingewikkeld: blijf kijken. Ook als het ongemakkelijk is. Juist dan.

Ik ken mensen die dat kunnen, die met één blik zien dat er iets niet klopt. Niet uit nieuwsgierigheid, maar uit menselijkheid. Ze vragen niet meteen: “Wat is er aan de hand?” maar gewoon: “Hoe gaat het met je?”

Soms is dat genoeg om de stilte een barst te geven.

Toch blijft het moeilijk. Want kindermishandeling is niet alleen een probleem van anderemensen. Het woont in onze straten, zit in onze klassen, speelt zich af op de bank waar gister nog Heel Holland Bakt werd gekeken. Het is niet zwart-wit, het is vaak grijs — en dat maakt het zo verraderlijk.

En toch.

Ik geloof dat we, ondanks alles, beter worden in kijken. In luisteren. In niet te snel oordelen. Misschien niet elke dag, maar steeds iets vaker. Want ergens diep vanbinnen weten we allemaal wat een kind bedoelt met: “Laat me niet los.”

Het is geen smeekbede. Het is een opdracht.

Een opdracht aan jou, aan mij, aan iedereen die wel eens wegkijkt omdat het pijn doet om te zien.

Want als je even blijft, even luistert, even niet loslaat — dan gebeurt er iets wonderlijks. Dan breekt er een straaltje licht door de voordeur van de stilte.

En dat is precies waar deze week over gaat.

Niet over schuld, maar over moed.

Niet over cijfers, maar over mensen.

En over die ene zin die misschien alles kan veranderen:


“Ik ben er nog.”

Geef een reactie