
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er is een moment in het jaar waarop de werkelijkheid even ophoudt met bestaan. Een moment waarop verkeersregels vervagen, logica zich een week verlof permitteert en Google Maps spontaan begint te zweten. Dat moment heet: de intocht van Sinterklaas.
Want ja hoor – hij is er weer. De goedheiligman. De man met meer taken dan een gemiddelde minister, maar vreemd genoeg met minder stress. Hoe hij het doet? Niemand weet het. Het universum zelf blijft er stil van. Wetenschappers krabben zich achter hun oren, quantumfysici halen hun axiomatische schouders op, en mijn buurvrouw – normaal vrij stellig – besloot er wijselijk even over te zwijgen.
Want daar rijdt hij dan: op zijn schimmel, die er elk jaar uitziet alsof hij in de sportschool heeft doorgetraind, terwijl ik al buiten adem raak van het openen van een zak kruidnoten. Daar staat hij op podia, op daken, in winkelcentra, op het ijs en soms zelfs in de bouwmarkt – waar hij waarschijnlijk een nieuwe staf koopt omdat de oude weer in een kinderkapsalon is blijven hangen.
En overal waar hij verschijnt gebeurt iets wonderlijks. Kinderen kijken omhoog met ogen die wij volwassenen inmiddels kwijt zijn tussen onze e-mails en verplichtingen. Ze geloven. Werkelijk geloven. Niet “even voor de vorm”, maar vol en bruisend, alsof hun hart een slinger ophangt in hun borstkas en zegt: hup, magie aan!
En ja, daar zijn dan de Pieten. Zwarte, gekleurde, roetveeg, regenboog, glitter—wat er ook door de discussie van het jaar heen komt gefietst. Je kunt er een boek over schrijven, een spelshow aan wijden of er een debatavond opzetten met drie gespreksleiders, maar één ding staat overeind: de kinderen maakt het geen moer uit. Zij zien helpers. Avonturiers. Acrobaten die snoep strooien alsof elke dag hun laatste strooiconcert is.
En intussen staan volwassenen te mopperen, te fronsen, te posten op sociale media, alsof het feest speciaal voor hen is georganiseerd. Maar laten we eerlijk zijn: geen enkel kind heeft ooit gezegd: “Papa, ik vind dit geen aantrekkelijk maatschappelijk discours.” Nee. Ze zeggen: “Komen ze al?”
En precies dáár zit de kern van ons probleem én onze oplossing. We vergeten soms dat Sinterklaas een kinderfeest is. Een feest waarin volwassenen vooral decorstukken zijn: figuranten met een pinpas.
Maar zodra de Sint de hoek om komt rijden – per boot, auto, fiets, tractor of teleportatie-apparaat – gebeurt er iets dat we eigenlijk zelf zouden moeten koesteren: kinderen krijgen even het voorrecht om de wereld te zien zoals hij had kunnen zijn. Een beetje gek, een beetje warm, een beetje onbegrijpelijk, maar vooral: een beetje goed.
Dus laat hem binnen, die Spaanse importheilige. Laat hem strooien met pepernoten, laat de Pieten salto’s maken, laat de schimmel met zijn hoefjes tikken op straatstenen die daar nét iets vrolijker van worden.
En laten we één ding afspreken, in alle hilariteit, chaos en kruidnootstof: hoe we het ook doen, hoe we het ook noemen, hoe we het ook aanpassen – laten we het een feest van en voor kinderen houden.
Want als we dat verliezen, verliezen we iets wat onszelf allang ontsnapt is:
het vermogen om een wereld te zien waarin iemand zomaar tegelijk in Amsterdam, Zutphen, Den Helder én achter de kassa van de Albert Heijn staat – en niemand vraagt hoe dat in hemelsnaam kan.
Behalve volwassenen. Die vragen dat altijd.
