De Manosfeer – een warme wind of een koude tocht?

Ik kende het begrip niet. Wellicht ben ik daarvoor te oud geworden. Maar toch — toen ik het voor het eerst hoorde, dacht ik aan een soort hip wellnessresort. Zo’n plek waar mannen met ontbloot bovenlijf in linnen broeken Tai Chi doen, terwijl een zachte stem zegt: “Voel je innerlijke oerkracht, maar laat het niet lekken op de bank.”

Maar nee hoor. De manosphere bleek iets anders. Geen geur van wierook of etherische oliën, maar van testosteron, ongeduld en digitale zweetvoeten.

De manosfeer is, zo leerde ik, een verzameling van online grotten waar mannen elkaar ontmoeten om te praten over “echte mannelijkheid”. Daar delen ze tips over discipline, succes, dating, fitness en het heroveren van hun “plek in de natuur”. Het klinkt een beetje als een survivalcursus met een PowerPointpresentatie erbij.

En eerlijk is eerlijk: dat eerste laagje — dat van zelfontwikkeling en verantwoordelijkheid nemen — klinkt niet verkeerd. Wie kan er nu bezwaar hebben tegen een beetje zelfdiscipline? Tegen het idee dat je beter kunt worden, sterker, wijzer, rechter in je rug?

Totdat je iets dieper de grot inloopt.

Daar, achter de fitnessinspiratie en de foto’s van mannen die stoïcijnse citaten posten bij zonsondergangen, begint het te rammelen. De toon verandert. De wind draait. En voor je het weet, zit je in een digitale kring waarin vrouwen worden beschreven als obstakels, relaties als oorlogen, en gevoelens als zwakte die je moet uitbannen met koude douches en eiwitshakes.

Het lijkt een beetje op een verkoudheid die begint met een klein kuchje van onzekerheid — en eindigt in een longontsteking van wantrouwen. Een ideologische mannengriep, zeg maar.

Want daaronder zit vaak iets heel menselijks: het verlangen om gezien te worden. Jongens, mannen, vaders die hun plek zoeken in een wereld waarin het oude script van “de stoere kostwinner” niet meer past, maar het nieuwe nog niet helder is.

En zoals het gaat bij elke groep die zich verloren voelt, is er altijd wel iemand met een microfoon die roept: “Ik weet de weg!” Alleen jammer dat die weg soms rechtstreeks naar de afgrond leidt.

De ironie is dat de manosfeer pretendeert mannen te bevrijden — maar ze juist opsluit in een nieuw soort keurslijf. Een waar je niet mag huilen, niet mag twijfelen, niet mag luisteren, tenzij het naar een man met een podcastmicrofoon is.

En ergens op de achtergrond hoor ik dan mijn grootvader fluisteren, met een borrel in de hand: “Jongen, een echte vent durft te twijfelen.” Hij was onderwijzer, geen influencer, maar hij had wel gelijk.

Dus misschien is dat de uitdaging van deze tijd: de lucht weer uit de manosfeer laten. Niet door mannen te veroordelen, maar door ze ruimte te geven om mens te zijn.

Mannen met gevoel. Met falen. Met humor. En soms met een slecht humeur, dat ook. Want de wereld heeft geen behoefte aan meer stoere mannen die roepen hoe stoer ze zijn. De wereld heeft behoefte aan gewone mannen die af en toe zacht durven zijn — en dat niet zien als zwakte, maar als wijsheid.

Of, om het met een knipoog te zeggen: Niet elke man die verdwaalt, is zwak. Sommigen hebben gewoon geen goed werkende kompas-app.

De manosfeer. Een luchtstroom van stoerdoenerij en onzekerheid, vermengd met een vleug YouTube-wijsheid. Misschien moeten we er niet tegenin blazen, maar er gewoon een raam in zetten. Voor wat frisse lucht.

Geef een reactie