
Pieters’ Daglicht over denkdingen
Ik geef het eerlijk toe: ik ben een kind van de jaren zestig, en dus in theorie geboren in de tijd van vrije liefde, open relaties en het idee dat kleren eigenlijk vooral hinderlijk waren. In de praktijk was ik echter dat kind dat zich op het strand ongemakkelijk voelde als iemand z’n badpak ook maar éven te laag droeg. Ik was, om het maar eens ouderwets te zeggen, preuts.
Preuts met een hoofdletter P. En dat ben ik nog steeds een beetje — al probeer ik het netjes te verbergen onder een laagje ironie en een goedgekeurde handdoek.
De bevrijding die ik miste
Terwijl de rest van de wereld zich in de jaren zeventig en tachtig losdanste uit hun textiele ketenen, stond ik met een coltrui bij het kampvuur te denken: “Zal ik mijn sokken uittrekken of is dat al te gewaagd?” De wereld bevrijdde zich van knellende normen, maar ik bleef vooral worstelen met knellend ondergoed.
En toen ik eindelijk dacht dat de jeugd van tegenwoordig alles durfde — de generatie van TikTok, OnlyFans en glitterbikini’s — kwam ik tot een verrassende ontdekking: ze zijn preutser dan ooit.
De preutsheid van de nieuwe tijd
“Bloot?!” roept mijn neefje van 19 als hij op het strand iemand topless ziet. “Dat is toch raar, ouwe mensen die dat doen?” Ik probeer hem uit te leggen dat dat vroeger doodnormaal was. Dat er hele gezinnen door de duinen renden met niets dan een handdoek en een gevoel van vrijheid. Hij kijkt me aan alsof ik net heb bekend dat ik vroeger in de bakkerij werkte in mijn onderbroek.
En aanraken? Vergeet het maar. De jeugd appt liever een emoji dan een arm om iemand heen te slaan. Ze sturen elkaar hartjes, duimpjes, aubergines en perziken — maar raken elkaar nauwelijks nog echt aan.
De nieuwe zedigheid
Het lijkt wel alsof we een nieuwe preutsheid hebben uitgevonden: digitaal, correct, geparfumeerd met filters. We tonen alles, behalve wat echt dichtbij is. We delen foto’s van onze lichamen, maar durven onze kwetsbaarheid niet te laten zien. We weten exact hoe we eruit moeten zien, maar niet meer hoe we iemand moeten aankijken zonder iets te verbergen.
En dus, terwijl ik daar zit in mijn veilige zwembroek uit 1994, realiseer ik me dat mijn preutsheid inmiddels bijna charmant ouderwets is. De nieuwe preutsheid is veel geraffineerder — verpakt in zelfbescherming, schaamte en algoritmen.
Een beetje bloot vanbinnen
Misschien is het tijd om preutsheid een nieuwe betekenis te geven. Niet als angst voor bloot, maar als verlangen naar echtheid. Een gezonde preutsheid die zegt: “Niet alles hoeft zichtbaar, maar wat zichtbaar ís, mag echt zijn.”
Want eerlijk is eerlijk: er is iets moois aan het bewaren van mysterie. Aan het stapje terug, de trilling van de hand vlak vóór de aanraking. Dat kleine stukje ongemak dat vertelt: hier gebeurt iets menselijks.
Dus ja, ik ben nog steeds een beetje preuts. Ik doe het licht uit voordat ik in de spiegel kijk, en ik ben blij dat handdoeken nog steeds bestaan. Maar misschien, heel misschien, is preutsheid niets anders dan een vorm van zorg — voor jezelf, voor de ander, en voor wat nog niet vanzelfsprekend is. Want soms moet je niet alles laten zien. Soms moet je gewoon even laten voelen.
