
Pieters Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die momenten in het leven waarop je denkt: hoe moeilijk kan het zijn? Zo’n gedachte die meestal voorafgaat aan een ramp van bescheiden proporties. En bij mij begon het – hoe kan het ook anders – met behang.
Niet zomaar behang, nee, het soort dat de vorige bewoners met religieuze toewijding hebben aangebracht. Laag op laag, lijm op lijm, alsof ze vreesden dat ooit een storm, een oorlog of een zwager met een verfkwast hun wand zou bedreigen.
Daar sta je dan, met je plan voor een frisse start. Een nieuw begin. Een moderne tint op de muur. En een behangafstomer in de hand – dat sissende instrument van hoop en wanhoop tegelijk.
Eerst voelt het nog heroïsch. De stomer sist, de muur dampt, jij zweet – een mens en zijn machine, samen tegen de muur van het verleden. Het lijkt bijna poëtisch. Totdat je ontdekt dat het behang zich gedraagt als een ex die niet kan loslaten. Hoe meer je trekt, hoe harder het zich vastklampt. En toch ga je door. Want je hebt een missie.
Na tien minuten zie je de eerste strook loskomen. Je juicht! Tot je beseft dat er nog 23 vierkante meter te gaan is, en de stomer begint te proesten als een astmatische theeketel. En daar, op dat punt, ontstaat het Grote Denken.
Ik realiseerde me: behang afstomen is het leven zelf.
Je begint enthousiast. Je denkt: dit wordt mooi, dit wordt nieuw, dit wordt míjn muur. Maar al snel kom je de oude lagen tegen. Restjes lijm van beslissingen uit het verleden. Kleuren die ooit trendy waren, maar nu doen denken aan babyvoeding. En elke keer als je denkt dat je bij de kern bent, blijkt er nog een laag onder te zitten.
Zo werkt het ook met mensen. Met jezelf. Met relaties. We plakken laag over laag. Patronen, verwachtingen, herinneringen, overtuigingen. Tot iemand – of jijzelf – besluit: het is tijd voor iets nieuws. En dan begint het stomen.
Dat gaat niet zonder gedamp en gevloek. Er komt stoom uit je oren, tranen in je ogen, en op een gegeven moment denk je serieus: ik laat het gewoon zo. Maar dan, ergens halverwege, zie je het blanke pleisterwerk van jezelf tevoorschijn komen. Rauw, eerlijk, kaal. En daar zit de schoonheid.
Ik stond op een trap, bezweet en met stukjes oud bloemenbehang in mijn haar, en dacht: misschien is dit wel de zuiverste vorm van meditatie. Niet met wierook of mantra’s, maar met een spatel in de hand.
Want eerlijk: wie behang kan afstomen zonder zijn geloof in de mensheid te verliezen, is verlicht.
Dus ja, het is een vreselijk klusje. Maar misschien, heel misschien, is het precies wat we af en toe nodig hebben: alles wat niet meer bij ons past losweken – laag voor laag – tot we weer durven ademen tegen een frisse, lege muur.
En als het klaar is… dan ruikt het naar stoom, naar lijm en naar nieuw begin. Daarna een biertje. Of twee. Want ook verlichting heeft dorst.

Zo kun je het inderdaad ook bekijken.