
Pieter’s Daglicht over Denkdingen
Stel: ik loop door het Schollebos, de zon hangt laag, het mos is nat, de lucht ruikt naar natte bladeren en belofte. Dan hoor ik plotseling een tak kraken — nee, geen eekhoorn, geen kind dat roept, maar een kabouter. Hij is niet echt, natuurlijk, maar zijn schaduw wel, geslepen uit hout uit een boom die al zijn beste tijden had gehad. Hij staat daar, tussen het groen, als een wachtpost van sprookje én van vergankelijkheid.
Kabouters in het bos! (Ja, want waarom zou fantasie niet realiteit mogen zijn, al is het in hout gesneden.) Ze glimlachen uit de stammen, stokende kabouters met baarden, mutsen, ongelooflijke snorren. En paddenstoelen naast hen, als kleine lampjes op het mos, rood met stippen of schichtig bruin. Soms denk ik dat het bos fluistert: “Kijk naar wat is geweest, en waardeer wat nu is.”
Ik beeld me in: een kabouter met kettingzaag (ja, gek toch?), zorgvuldig cirkelt hij om een zieke boomstam, ziet hij potentie: een bosgeest hier, een uil daar. Hij rolt op zijn knieën door mos, fluistert: “Jij wordt een kabouter! Nee, niet nu — eerst een beetje drogen in de zon, anders splijt je baard.” De paddenstoelen applaudisseren zacht met lelijke gele hoedjes (als ze hoedjes hadden). Kinderen rennen rond, wijzen, lachen, roepen: “Kabouter! Kabouter!” Als het leven zelf even stopt met rennen.
Want onder al die vrolijkheid ligt iets groters:
- Vergankelijkheid en hergeboorte: bomen worden ziek, moeten soms wijken, maar krijgen hier een tweede leven — in figuren, herinnering, kunst. Net zoals wij soms iets los moeten laten, maar iets nieuws kunnen creëren.
- Verbinding mens-natuur: een route als deze trekt je uit je telefoon, uit je kop, terug naar aarde, hout, mos. Je leert over bomen, soorten, over wat ziek zijn betekent, wat standvastigheid is, wat schoonheid is in imperfectie.
- Duurzaamheid: zieke bomen gebruiken in plaats van afvoeren. Kunst maken van wat anders misschien afval zou zijn. Een statement dat zelfs in het ‘einde’ schoonheid zit, een doel.
- Gemeenschap: dit project begon klein, met de hobby van een boomverzorger, groeide uit, werd gedragen door gemeente en inwoners. Er is eigenaarschap. En dat geeft betekenis.
Boodschap
Kijk om je heen, zelfs in het ogenschijnlijk alledaagse bosstuk. Er liggen verhalen op de loer. Laat de fantasie toe. Kabouters, bosgeesten, paddenstoelen — ze zijn mogelijk in ons denken, in onze kunst, in ons hart. Onderhoud wat kwetsbaar is. Soms zijn we, net als bomen, ziek, kapot of verweerd — maar ook wij verdienen een tweede leven. Koester verbinding — met natuur, met andere mensen, met jezelf.
Dus ik hef mijn denkhoed, wandel over mos, fluister tegen kabouters: “Dank dat jullie er zijn, hout van gisteren, hoop voor morgen.”
Wat is het Schollebos & de Kabouterroute?
Even in de feiten, want de wereld fancificeert niet zonder fundament:
- Het Schollebos is het grote stadsdeelpark van Capelle aan den IJssel. Meer dan 100.000 bomen, wandel- en fietspaden, speelplekken zoals Ravottia, de Watervallei, klimtoestellen, een pannenkoekenhuis. “Groene hart van Capelle” wordt het genoemd.
- Er is een Kabouterroute sinds juni 2023: 6-kilometer wandelpad met ongeveer 23 sprookjesachtige houten figuren (kabouters, bosgeest, uil, paddenstoelen etc.), allemaal uitgesneden uit bomen die al ziek of slecht waren — een tweede leven voor hout dat misschien anders weggegooid zou worden.
- De route is goed toegankelijk, en je kunt ‘m inkorten als je liever geen hele kilometers maakt.
- Extra pluspunt: educatief karakter, natuurbeleving, duurzaamheid (gebruik van hout van zieke/slechte bomen).

Wat een mooi gebaar voor de zieke bomen.