
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Beste lezer,
Ergens in een la, verstopt onder vergeelde postzegels en een verlopen cadeaubon van de V&D, ligt nog een brief. Zo’n échte. Met handschrift dat nét te veel persoonlijkheid heeft om nog leesbaar te zijn. De inkt iets uitgelopen, omdat er misschien ooit een traan of een kop koffie overheen ging. En ik zeg u: dát ding, dat stapeltje papier met kreukels en vlekken, dát is de Rolls-Royce onder de menselijke communicatie.
Vergelijk het eens met een appje. Een appje is een opgefokte brommer met een lekke uitlaat: veel herrie, weinig inhoud. Een brief daarentegen komt met paard en wagen. Hij neemt de tijd. Hij wiegt je in slaap met zinnen die de ruimte krijgen, en hij ruikt zelfs nog een beetje naar degene die hem schreef. Probeer dát maar eens met een smiley of een gifje. U kunt nog zo’n dansende banaan sturen, hij ruikt nooit naar Chanel No. 5 of shag van Van Nelle.
Laten we eerlijk zijn: in de brief zit het detail. Het krabbeltje in de marge, de twijfel die door een doorgestreepte zin heen piept, de geur van ouderdomsinkt. Alles wat we in onze korte digitale zuchten zijn kwijtgeraakt. Het WhatsAppje zegt: ik leef nog. De brief zegt: ik leef, ik adem, ik mis je, ik ben soms een beetje bang, en oh ja, ik heb een broodje kroket gegeten zonder jou.
Dus ja, ik pleit hier, staand op de zeepkist van het daglicht, voor de terugkeer van de brief. Niet omdat ik tegen moderne middelen ben—ik ben zelf ook niet vies van een appje met een verkeerd geplaatste aubergine-emoji—maar omdat we het detail nodig hebben om elkaar te begrijpen.
Dus schrijf. Koop papier, pak een pen (ja, dat rare staafje met vloeibare woorden erin), en schrijf. Misschien wordt uw brief wel nooit bezorgd, misschien belandt hij tussen de reclamefolders van de Lidl. Maar stel u voor dat iemand hem toch leest. Iemand die denkt: goh, hier zit iemand in. Met gevoel. Met nuance. Met liefde.
En als u het helemaal bont wilt maken: doe er een postzegel op. Dan weet de wereld pas écht dat u meent wat u schrijft.
