De doodgewoonste dingen

Kent u het nog? Dat liedje dat niet alleen door de radio schalde, maar ook door de ziel klonk? “De doodgewoonste dingen.” Ja, precies dát. Passe-Partout, Utrechtse stemmen die in de jaren zeventig zomaar besloten om ons land een klein beetje wijsheid te schenken, op de maat van close harmony. Geen gitaar die overstuur stond, geen drum die het dak eraf beukte – gewoon stemmen, samengevlochten tot een soort warme deken.

En weet u wat het mooiste is? Ze hadden gelijk. Doodgewoon gelijk.

Want als je eerlijk bent, is het toch niet die nieuwe auto, dat peperdure horloge of die citytrip naar een plek waar je toch alleen maar in een rij staat voor de fontein van iemand die allang dood is? Nee hoor. Geluk zit ’m in de kleinste dingen. Een kop koffie die nét niet overloopt. Een buurman die onverwacht je kliko naar binnen rolt. De geur van versgemaaid gras op een zondagochtend. Of dat moment waarop de kat besluit dat jouw schoot de enige logische plek is om zich over te geven aan een dutje.

En toch. Toch raken we dat besef steeds kwijt. We laten ons meeslepen door hebzucht en haast, door de herrie van groter, sneller, meer. We laten ons vertellen dat geluk in spullen zit, terwijl het ons in werkelijkheid elke dag in de schoot wordt geworpen – vaak gratis en voor niets.

Ik zal u wat verklappen: soms denk ik dat de grootste revolutie die we samen kunnen beginnen, er eentje van eenvoud is. Gewoon weer leren kijken. Naar de zon die net door de wolken prikt. Naar iemand die je onverwacht toelacht. Naar een boterham met pindakaas die eigenlijk verrukkelijker smaakt dan elk vijfsterrenmenu.

Passe-Partout zong het al in 1977, en wij mogen het nu opnieuw ontdekken:

het dagelijkse leven is ons allermooiste gegeven.

En als u het mij vraagt, dan is dát de hoogste notering die je kunt halen. Nummer 1 in je eigen hart, met stip.

Geef een reactie