Denkdingen & De tuin van de verwarring

Sommige mensen gaan naar de sauna om te ontspannen. Ik ga naar de tuin. Niet dat mijn tuin op een sauna lijkt – hooguit op een sauna na een windhoos – maar het effect is vergelijkbaar: veel zweten, een lichte duizeling, en het gevoel dat je niet helemaal weet waarom je dit in hemelsnaam doet.

Tuinieren is voor mij de ultieme manier om mijn ‘harde schijf’ op orde te brengen. Mijn hoofd zit namelijk vol Denkdingen, en die lopen soms vast zoals oude computers dat doen. Dan krijg ik mentale foutmeldingen als: “Onvoldoende geheugen om te beslissen of die plant dood is of gewoon in winterslaap.”

Het mooie aan tuinieren is dat Denkdingen zich vanzelf vermengen met het wieden van onkruid. Je begint met: “Die distel moet eruit”, en eindigt met de vraag of distels misschien ook gevoelens hebben. Wat als ik eigenlijk een distelmoordenaar ben? Moet ik nu een excuusbrief schrijven aan de flora?

Gisteren had ik zo’n moment. Terwijl ik een rijtje radijsjes plantte, vroeg ik me af wie ooit bedacht heeft dat radijsjes rond moeten zijn. Waarom niet vierkant? Zou veel makkelijker stapelen zijn in de koelkast. En BAM – voor je het weet ben je in je hoofd een radijsfabriek aan het opzetten.

De tuin is ook een prachtige metafoor voor Denkdingen: je zaait een gedachte, en voor je het weet woekert er een complete oerwoudtheorie die niets meer met de werkelijkheid te maken heeft.

En toch… als ik met mijn handen in de aarde zit, wordt het allemaal wat rustiger daarboven. Alsof mijn brein denkt: “Laat maar, hij is nu druk bezig met slakken vangen. We pakken die existentiële vragen later wel weer op.”

Dus ja, ik hou van mijn tuin. Het is de enige plek waar mijn Denkdingen en ik samen kunnen werken zonder ruzie. Zij zorgen voor de wilde ideeën, ik voor de snoeischaar.

En mocht iemand zich afvragen waarom ik dit jaar zonnebloemen, basilicum en een mysterieuze plant zonder naam heb gezaaid: dat was niet per se een plan. Dat was gewoon weer zo’n Denkding.

En toen gebeurde het. Terwijl ik bezig was met het water geven van de courgettes, kreeg ik een geniale ingeving: wat als ik mijn Denkdingen gewoon plant? Letterlijk.

Dus ik pakte een lege gieter, schreef met stift “Denkzaad” op een zakje zonnebloempitten, en strooide ze in een keurig rijtje. Ik sprak ze streng toe: “Groei in logische volgorde en zonder zijpaadjes!”

De volgende ochtend stond er één plant. Met drie stengels, zeven bloemen en een klein bordje in de grond dat ik zelf níet had geplaatst. Op dat bordje stond: “Denk je wel aan de slakken?”

Op dat moment wist ik het zeker: mijn tuin is niet langer een tuin. Het is een Denkdingen-laboratorium. En ik… ik ben niet meer de tuinman. Ik ben het proefkonijn.

Geef een reactie