Pauze in de tentzak

Op een warme vrijdagochtend, met zonnestralen die de dauw wegkietelden van het gras, scharrelde Opa Pieter op zijn campingstoeltje. Zijn pet zat scheef, zijn sokken verschillend, maar zijn ogen fonkelden zoals altijd.

“Zo,” mompelde hij, “tijd om het Raadselkwartier te beginnen!”

Hij haalde zijn raadselboekje tevoorschijn (met ezelsoren en vlekken van chocolademelk) en begon te zoeken naar een raadseltje dat zelfs tante Truus zou doen fronsen. Maar voordat hij zijn eerste “Wat ben ik?” kon uitspreken, kwam er iets vreemds voorbij gerend. Geen vogel, geen konijn, maar een hele zwerm kinderen!

Ze renden. Ze sprongen. Ze speelden tikkertje, verstoppertje en zelfs het mysterieuze spel ‘Vies en Lekker’ (de regels zijn onbekend, zelfs voor Opa Pieter). Hij riep: “Hé, kinderen! Willen jullie een raadsel?” Maar niemand hoorde hem. Of ze deden alsof. (Wat slim is als je tikkertje speelt.)

Een meisje in een zwierige jurk riep: “Geen tijd Opa Pieter! We zijn druk bezig met samen!” Een jongen met een plak waterijs op zijn wang brulde: “Raadsels zijn voor regen!”

Pieter krabde aan zijn hoofd, liet een windje (zoals opa’s doen) en knikte langzaam. “Juist ja,” zei hij. “Samen is belangrijker dan snappen. En lachen is beter dan nadenken.”

Dus wat deed Opa Pieter? Hij rolde zijn raadselboekje op, stopte het liefdevol in zijn tentzak, en plakte er een sticker op: PAUZE. “Tot het regent,” fluisterde hij. “Of als iemand eenzaam is. Dan kom ik terug.” Hij zette een bordje bij zijn stoeltje:

En toen? Toen ging hij meespelen. Ja echt! Tikkertje met krakende knieën, verstoppertje waarbij hij zichzelf vergat en pas drie uur later werd gevonden in een vuilnisbak (“tactisch verstopt,” zei hij), en zelfs ‘Vies en Lekker’ (het waterijs was niet lekker, zo bleek).

Dus als jij Opa Pieter mist, weet dan: hij is er nog. Maar even in pauze. En als jij toch zin hebt in een raadsel, fluister het dan naar de zon. Of schrijf het in het zand. Opa Pieter hoort alles. Op zijn eigen, kromme, raadselachtige manier.

Voor nu:

Later!

Opa Pieter Pottenkijker

Geef een reactie