Het spel van de verdwenen vriend

Op een zonnige dag, toen de wolken lui lagen te dobberen in de lucht en de mussen puffend onder de dakgoot zaten, huppelde Lotte over het grasveld achter haar huis. Ze had haar schoenen uitgetrapt en rende op blote voeten – lekker koel tussen de sprietjes. Maar Lotte was niet alleen. Er was iemand die haar altijd volgde.

Als zij sprong, sprong hij ook.
Als zij draaide, draaide hij mee.
Als zij stilstond, stond hij ook stil.

“Wat ben jij toch een goeie volger,” giechelde ze, terwijl ze met haar armen zwaaide en haar geheimzinnige metgezel precies hetzelfde deed. “Maar wie ben je nou eigenlijk?”

Ze noemde hem Gijs. Want een goeie vriend verdient een naam. Soms was Gijs lang en dun, alsof hij net uit bed kwam. En dan weer klein en dik, net een pannekoek. Maar het vreemdste van alles was: soms was Gijs er gewoon niet.

Dan keek Lotte naar de grond – niks. Ze draaide rondjes – nog steeds niks. Ze ging zelfs op haar handen staan (nou ja, bijna) – maar Gijs bleef weg.

“Waar ben je nou?” vroeg ze zacht. Geen antwoord. Alleen het ritselen van blaadjes in de wind.

Maar dan – floep! – zodra de zon weer scheen, was Gijs terug. Als een zachte vlek op het gras.
Of als een beetje prik op het warme zand.

Lotte probeerde hem te vangen, met haar handen, met een doos, zelfs met een vlindernet. Maar hoe ze ook probeerde – ze kon Gijs nooit pakken. Toch was hij er. Altijd. Behalve als ze hem zocht.

Lotte plofte neer in het gras. “Misschien,” fluisterde ze, “ben jij wel een soort tovervriend.”

En weet jij het al? Wie is Gijs, de zachte, soms prikkerige, ongrijpbare vriend die altijd met Lotte meeloopt – behalve als ze hem zoekt?

Juist ja…

Geef een reactie