Het leven van Wobbe de Worm

Vlak na een fikse plensbui — de soort die je sokken nat maakt nog voordat je schoenen het doorhebben — kroop er iets over het schelpenpaadje tussen tent 12 en de waterpomp. Geen wieltjes, geen vleugels, geen pootjes. Gewoon… glijden. Alsof het pad een glijbaan was en dit diertje daar de kampioen van was.

“Is dat een slak zonder huisje?” vroeg Bente, die met haar tandenborstel in de hand was blijven staan.
“Of een soort spaghettibeestje?” grapte haar broertje Tijmen, die nog nooit een regenbui had laten liggen zonder erin te springen.

Ze gingen op hun hurken zitten. Daar lag hij. Of zij. Of het. Een glanzend wezen, roze-bruin van kleur, kronkelend alsof hij zijn eigen dansles volgde. Hij was klein, maar bewoog met overtuiging. En zijn naam — al wist niemand dat behalve Pieter zelf — was Wobbe de Worm.

Wobbe woonde niet in een huis, niet in een tent, niet onder een afdakje van een caravan. Nee, Wobbe woonde in de grond. Hij had geen voordeur, geen dakgoot, geen huisnummer. Maar wat hij wél had, was een netwerk van zelfgegraven tunnels, die als een soort ondergrondse snelweg door de aarde liepen. Wobbe had zelfs een favoriete rotonde onder de klimop bij het wasrek.

Wobbe was dol op natte ochtenden. Dan kwam hij boven. Niet om de krant te halen of de postbode te begroeten — nee, om even te voelen hoe de wereld rook na een goede bui. Om te glijden. Om te wriemelen. En, als hij geluk had, om een verdwaalde boterhamkruimel te vinden.

De kinderen volgden zijn glibberige route met een stokje, maar raakten hem niet aan. “Hij heeft geen pootjes,” fluisterde Bente. “En geen ogen,” zei Tijmen. “En hij draagt geen huisje,” besloot Pieter, die nét op tijd kwam aanschuiven.

Toen keken ze elkaar aan. Er was maar één dier dat zó veel aarde door zijn lijf liet glijden, zonder poten, zonder huis, en met zoveel elegantie over het pad gleed. Weet jij het ook?

Natuurlijk.

Geef een reactie