
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn leugens die om stilte vragen, en leugens die schreeuwen. De grootste leugen van deze tijd doet beiden: hij fluistert zoet in ons oor en schreeuwt tegelijk vanaf elke banner, billboard en bestelbus. “Voor 24.00 uur besteld, morgen in huis.”
Ah, het mantra van de moderne mens. De heilige belofte van het almachtige algoritme. De zegen van de digitale dozenfluisteraar. Een tijd waarin het onmogelijke mogelijk lijkt: een pizzaroller om 23.59 uur besteld, en om 08.00 uur de volgende ochtend met een zacht plofje op je deurmat. Alsof het universum zelf in je dienst staat.
Maar wat blijkt? Het universum heeft personeelstekort.
Want Pieter Pottenkijker zat op een stormachtige dinsdagavond om 23.42 uur op zijn sofa. Hij had net een filmpje gekeken waarin een man met een baard drie pannenkoeken tegelijk omkeerde. Die pannenkoekenpan wilde hij ook. Dus klikte hij, zoals een brave burger betaamt, op nu bestellen. De belofte stond er immers zwart op wit: “Morgen in huis.” Hij droomde die nacht van flinterdunne crêpes.
De ochtend kwam. En de middag. En de avond. Geen pan, geen plof, geen bezorger met een guitige glimlach. De enige die aanbelde was een buurjongen met een verdwaalde voetbal.
Wat blijkt? Er staat altijd iets kleins onder die schreeuwerige belofte. Een sterretje. Een voetnoot. Een digitale zucht: “Bij sommige artikelen, afhankelijk van beschikbaarheid, verzendpartner, regio, feestdagen, weeknummers, maanstanden en de gemoedstoestand van onze fulfilment robot.”
We worden gemanipuleerd, beste denkers, met een belofte die net zo hol is als een chocoladepaashaas na Pasen. We zijn klanten geworden die rennen voor een worst die telkens wordt opgetild net voordat je hem grijpen kan.
En wie wint er? Niet de bezorger die als een verregende postduif door de nacht fietst. Niet de klant die zijn crêpes in een koekenpan zonder ziel moet bakken. En zeker niet de planeet, die kreunt onder nog een retourzending pannenkoekenpan.
Pieter stelt voor: geen “voor 24.00 uur besteld, morgen in huis”, maar:
“Op weg. Gaat even duren. Maar dan heb je ook wat.”
Of nog beter:
“Koop alleen wat je écht nodig hebt. De pan van je buur is vaak ook warm.” Zo bezien is het grootste pakket niet altijd het grootste cadeau. Soms is een lege belofte het zwaarst om te tillen.
Pieter Pottenkijker
Soms moet je een belofte uitpakken om te zien dat er niets in zit.
