
Pieters Raadselkwartier
Lieve speurneuzen van vier, vijf en zes,
Op een zonnige ochtend in de tuin van Tante Toos, waar de tulpen altijd giechelen als je voorbijloopt en de kabouters onder de heg stiekem limonade drinken, gebeurde er iets… raars. Nee, raarder. Nee, RAARST!
Pieter Pottenkijker, onze bekende snorrenman met een hoed vol geheimen, kwam op bezoek om worteltaart te eten (zonder wortel, want daar houdt hij niet van). Maar voordat hij ook maar één kruimel kon kraken, riep iemand:
“HELP! IETS LOOPT DOOR DE TUIN EN HET HEEFT GEEN VOETEN!”
Alle kabouters doken onder hun paddenstoelen. De merel viel van het lachen uit de boom. Pieter trok zijn vergrootglas en zijn detectivebroek aan.
“Wat bedoel je precies, Toos?” vroeg hij met een frons.
“Nou,” zei Tante Toos terwijl ze met haar schort zwaaide, “het gleed zomaar voorbij, als een glibberige slang… maar dan met tuinkrullen!”
Pieter knielde neer in het gras. Er was een spoor! Een slingerend, spetterend spoor dat rook naar regen en limonade (van gisteren). Hij volgde het langs de bloemen, onder de waslijn door (waar de onderbroeken in paniek heen en weer zwaaiden) en recht naar de appelboom. En daar… lag het ding.
“Wat ben jij voor een zondervoeterige tuinmarathonloper?” vroeg Pieter streng.
Het ding antwoordde niet. Het siste een beetje en spuugde per ongeluk water op Pieters broek. SPLOETSJ!
Toen begon Pieter te lachen. Hij lachte zo hard dat zijn snor in een knoop raakte.
“Jij ondeugend draaidinges! Jij glibberige grasglijder! Jij bent een raadsel waard!”
En zo werd het raadsel geboren.

Luister goed, jonge raadselridders
Ik heb geen voeten, maar ik loop wel over het gras. Soms ben ik nat, soms ben ik droog. Wat ben ik?
Tante Toos weet het. Pieter weet het. De kabouters gissen nog steeds.
Weet jij het ook?
Tip van Pieter
Let goed op in de tuin. Soms zie je ‘m liggen. Soms is ‘ie ineens weg. En soms spettert hij je nat als je er per ongeluk op gaat staan.
Tot de volgende keer in Pieters Raadselkwartier, waar zelfs een grasspriet geheimen kan fluisteren!
