Het raadsel van het gele piepgeval

Goedemorgen, raadselfanaten met natte tenen, zonnepetten en een verlangen naar het onbekende! Vandaag neem ik jullie mee naar een zomers tafereel, recht van het kinderbadje op Camping Domaine Sainte Marie. Zet je duikbril op en span je hersenbandje aan, want dit raadsel dobbert niet zomaar voorbij.

Op een broeierige middag – de lucht trilde, de slippers plakten – schalde er plots een piep over het zwembadterras. Geen vogel, geen schoenalarm, en ook geen verlate fietsbel. Nee, het geluid kwam van iets geels. Iets… ogenschijnlijk onschuldigs.

Noor, onze achtjarige speurneus-in-opleiding, zag het als eerste: een klein geel voorwerp lag op de rand van het zwembad. “Het is geen echte eend,” zei ze resoluut. “Geen snater, geen flapper, geen veren. Maar… het piept.”

“En het drijft!” riep Sam, die het gele object inmiddels een sierlijke worp het water in had gegeven. Daar dobberde het, onbezorgd en lichtvoetig, als een filosoof in zomervakantie.

De kinderen verzamelden zich eromheen als pelgrims rond een relikwie. “Het is een bal!” riep er één. “Een bootje!” dacht een ander. “Een stuk kaas met een opinie!” probeerde iemand die duidelijk te lang in de zon had gelegen.

Maar nee.

Lieve denkers-met-droge-handdoek en natte sok: dit raadsel stelt jullie een simpele maar verraderlijk poëtische vraag:

O, hoe listig is taal! Hoe mysterieus de speelgoedwereld! Maar nu – tromgeroffel met opblaaszwemvleugels – is het moment daar.

Jawel! Geen echte eend, maar wel het meest geliefde gele piepgenootje in badkuip en kinderbad: de badeend. Hij vliegt niet, zwemt niet zelf, maar drijft als een kampioen op elke plas.

Tot de volgende plons, speurders!

Pieter Pottenkijker
“Soms moet je niet naar het antwoord zoeken. Soms moet je het gewoon laten dobberen.”

Geef een reactie