De laatste bel

Het is de dag waarop juffen hun stem kwijtraken van alle afscheidsliedjes en ouders hun ogen droog houden met meer moeite dan ze willen toegeven. De dag waarop de geur van viltstiften, pakjes Wicky en vergeten gymsokken zich mengt met die van rozen, bedankkaartjes en het onvermijdelijke succes op de middelbare!

Pieter Pottenkijker, chroniqueur van het gewone wonder, staat op gepaste afstand bij het hek van De Ratelaar (wellicht de enige basisschool in Nederland waar de bel nog écht een bel is, geen piepend digiding). Hij observeert met de blik van een mier die voor het eerst een fietstocht bekijkt: verwonderd, licht verstoord, en vooral op zoek naar betekenis in de chaos.

“Zie daar,” mompelt hij, terwijl hij zijn notitieboekje openslaat, “de jaarlijkse rite van de kleine mens: de laatste schooldag.”

Een jongen in een veel te groot Ajax-shirt trekt zijn tas met één band over de schouder alsof hij net een marathon heeft volbracht. Een meisje houdt haar knuffelkonijn zo stevig vast dat zelfs het ego van meneer Grootspraak daarvan onder de indruk zou zijn.

Er wordt gehuild, jawel. Niet hysterisch, maar op die manier waarop kinderen huilen als ze nog niet weten waarom ze huilen, maar wel dat het moet. Tranen van afscheid, van spanning, van ‘juf zegt dat ik nu groot ben’ en ‘ik wil nog niet groot zijn’. En ook: omdat de traktatie van Sem al op was vóór ze aan de overkant van het plein waren.

Naast de gebruikelijke knuffels, bloemen en klassenfoto’s met dichte ogen, valt Pieters oog op een enkel droevig koppie. Geen groep 8-glorie voor hem, maar een herhaling van groep 6. “Nog een jaartje overdoen,” zegt moeder met een geknepen glimlach tegen de buurvrouw. Pieter weet beter. Geen jaar wordt ooit echt ‘overgedaan’. Elk jaar is anders. En soms is blijven precies wat nodig is om later verder te kunnen vliegen.

Als de schoolpoorten zich sluiten en de zomer zich opent als een veelbelovend boek met zand tussen de bladzijden, heeft Pieter maar één wens voor al die kleine mensen in te grote lichamen of grote mensen in kleine schoenen:

Moge jullie herinneringen warm zijn als een boterham met pindakaas in de zon.

Moge jullie vriendschappen bestand zijn tegen verschillende klassen, brugklasstress en de verleidingen van TikTok-fame.

Moge jullie leren hoe je leert, ook als het niet uit een boek komt.

En vooral: moge jullie weten dat een jaar op school niet alleen in cijfers wordt gemeten, maar in momenten van moed, verwarring, lachen met je neus dicht, en het lef om sorry te zeggen.

Pieter noteert tot slot in zijn schriftje:

“Sommige einden zijn gewoon het begin in vermomming. Of, in het geval van de basisschool: een afscheid met ranja en chips, gevolgd door een zomer waarin je groeit voordat je zelf merkt dat je gegroeid bent.”

En met die gedachte wandelt hij richting de ijscoman, want ook denkerige volwassenen mogen af en toe een kinderbolletje stracciatella.

Geef een reactie