Wie is de baas, wie is de grote baas!

Het antwoord op het raadsel van gisteren…

Op Camping Domaine Sainte Marie – waar de scheerlijnen zingen en de campingstoel soms plotsklaps een meter verplaatst – is altijd iets gaande. Gezinnen bakken pannenkoeken op éénpitsertjes, kinderen bouwen dammen in het beekje en oma’s doen fanatiek mee aan stoelyoga. Maar wie goed oplet, merkt dat alles – écht alles – in de ban is van één mysterieuze kracht: de Onzichtbare Baas.

Deze baas heeft geen naamplaatje, draagt geen pet met ‘beheerder’ en hangt nergens een mededelingenbord op. En toch heeft hij het hier volledig voor het zeggen.

Soms is hij een tiran. Hij grijpt naar parasols, rolt opblaasbare krokodillen het meer in en test of je die haringen écht goed hebt ingeslagen. Als hij echt boos is, slaat hij de luifel om, ritselt het toiletpapier weg en waait de rook van het kampvuur precies in je gezicht.

Maar op andere dagen… is hij een verademing. Dan streelt hij zachtjes de gezichten van oververhitte kampeerders, laat hij windmolentjes vrolijk draaien en brengt hij de geur van lavendel uit de heuvels. Hij wiegt baby’s in hun campingbedjes in slaap en fluistert geheimpjes tussen de dennenbomen.

’s Nachts hoor je hem soms in de stilte – een zacht gefluit langs de rits van je tent, een ritselend gesprek met de bladeren, een koele bries die door het gaasraam waait. En dan weet je: hij is er nog steeds. Waakzaam. Alomtegenwoordig.

Zonder deze onzichtbare baas zou de camping stil zijn. Té stil. Geen wapperende vlaggetjes, geen wiegende bomen, geen vlucht van papieren servetten over het veld. Hij is overal – en nergens. Je kunt hem niet vasthouden, niet bevelen, niet zien. Maar je voelt hem.

Dus, slimme denkers van het Raadselkwartier…

Natuurlijk. Het is… de wind.

Tot later, waar een nieuw raadsel wacht. En denk eraan: als je tent ineens zucht of je luchtbed begint te dansen – groet dan even beleefd. De baas luistert mee.

Geef een reactie