
Het Gazakamp van Israël
Stel je voor: je wordt wakker in een wereld die je niet meer herkent. Je leest het nieuws, knippert nog eens, en denkt: dit kan niet waar zijn. Israël, het land dat ooit ontstond uit de roep om nooit meer kampen, nooit meer opsluiting, nooit meer ontmenselijking, kondigt nu doodleuk aan een “kamp” te gaan bouwen voor Palestijnen in Gaza. Niet zomaar een kamp – een afgesloten, bewaakt terrein waar 600.000 mensen, misschien wel meer, permanent zullen worden ondergebracht. Een “humanitaire stad”, noemt men het. Maar wie de geschiedenis kent, weet: dit is geen stad. Dit is een omheind oord zonder bewegingsvrijheid, zonder uitzicht, zonder hoop.
Wat is er aan de hand?
- Israëlische minister van Defensie Katz presenteerde het plan als een oplossing voor de humanitaire crisis in Gaza: een afgesloten kamp in Rafah, in het zuiden van de Gazastrook.
- In dit kamp zouden Palestijnen worden ondergebracht, zogenaamd “voor hun eigen veiligheid”. Maar: wie eenmaal binnen is, mag er niet meer uit – tenzij naar het buitenland. Vrijwillig? Nee, zeggen critici en mensenrechtenorganisaties, dit is gedwongen deportatie en opsluiting.
- Het kamp wordt bewaakt door het Israëlische leger, internationale organisaties zouden het beheer op zich nemen. Israël noemt het een “humanitaire stad”, maar de werkelijkheid is die van een massale opsluiting, zonder bewegingsvrijheid, zonder uitzicht op terugkeer, zonder waardigheid.
De wereld kijkt toe – en zwijgt?
Humanitaire organisaties, mensenrechtenexperts en zelfs bondgenoten als Duitsland spreken van een blauwdruk voor misdaden tegen de menselijkheid. Gedwongen verplaatsing, opsluiting van honderdduizenden mensen onder militaire bewaking – het zijn precies de praktijken die na de Tweede Wereldoorlog als ondenkbaar en ontoelaatbaar werden bestempeld. En toch gebeurt het. Niet in het geheim, niet in de schaduw, maar openlijk, met plannen, begrotingen en tijdschema’s.
De wrange ironie
Juist Israël – het land dat symbool staat voor de belofte van “nooit meer” – bouwt nu wat wij na 1945 als mensonterend en onacceptabel hebben bestempeld. Je kunt je ogen niet geloven, en toch gebeurt het. Het is alsof de geschiedenis zichzelf bespot, alsof de lessen van het verleden worden weggevaagd door de cynische logica van het heden.
Dit mag niet gebeuren
Dit is het moment waarop de wereld niet mag wegkijken. Waar zijn de morele leiders, waar is het geweten van de internationale gemeenschap? Wie zwijgt, stemt toe. Wie toekijkt, maakt zich medeplichtig. We mogen niet accepteren dat mensen worden opgesloten, gedeporteerd, ontmenselijkt – door wie dan ook, waar dan ook, en zeker niet door hen die zelf ooit slachtoffer waren van zulke gruwelen.
“Nooit meer” betekent: nooit meer voor wie dan ook.
Het is tijd om niet alleen te kijken, maar te spreken. Niet alleen te spreken, maar te handelen. Want als dit doorgaat, verliezen we niet alleen onze geloofwaardigheid, maar ook onze menselijkheid.
PIETERS PAMFLET
Pieters’ Pamflet is de dagelijkse reflectie van Pieter Pottenkijker op de grote én kleine bewegingen in onze samenleving. Met scherpe pen, heldere blik en een gezonde dosis ironie fileert hij de actualiteit – van Haagse schijnbewegingen tot alledaagse dwaasheden in de wijk. Geen onderwerp is te groot, geen detail te klein. In Pieters’ Pamflet lees je geen neutrale duiding, maar betrokken observaties die prikkelen, confronteren en soms troosten. Voor wie niet alleen wil weten wat er gebeurt, maar vooral wil begrijpen waarom het ertoe doet.
