
Pieters Daglicht over Denkdingen
Ze heeft de jaren niet geteld, maar haar rug vertelt het verhaal. Rechtop nog, fier ook, met een zachte buiging die enkel de tijd kan buigen. Haar naam doet er niet toe, want je kent haar vast. Elke buurt heeft er wel één. Zo’n vrouw die doorgaat. Terwijl anderen zeggen: “Doe nou maar rustig aan,” zegt zij: “Er moet toch iemand rijden?”
En dus rijdt ze. Elke week weer. Met de MAX-Taxi door Capelle, langs de flatgebouwen en de rotondes, haalt ze mensen op die niet meer zelf kunnen gaan. Naar de huisarts, de supermarkt, het prikpunt. “Een boodschap is óók contact,” zegt ze dan. En als iemand vergeet waar hij heen moest, draait ze gewoon een extra rondje.
Thuis wacht haar man. Kanker, zeggen ze. Een strijd die in stilte gevoerd wordt, met pillen en hoop en soms een onhandige grap tussendoor. Zij noemt het ‘de storm waar we samen onderdoor moeten’. En dat doet ze. Niet met drama, maar met liefde in dagelijkse daden.
Alsof dat nog niet genoeg is, hangt ze elke woensdagavond de A4’tjes op in de hal: “Donderdag Gym op een Stoel – 10:00 uur – Ontmoetingsruimte!” Dan slepen ze zich weer naar beneden, de dames en heren op leeftijd – sommigen met rollators die net zo piepen als hun knieën. En daar, in die ruimte waar ooit de bingo was, doen ze armzwaaien op muziek van Vera Lynn. Ze zijn 93, 95, en eentje zelfs 97.
En zij telt. Niet de herhalingen, maar de mensen. Ze zorgt dat iedereen meedoet, dat niemand alleen is.
Ze zegt niet veel over zichzelf. “Ach, ik doe gewoon wat nodig is.” Maar daar vergist ze zich. Want wat zij doet, is bijzonder gewoon. In een tijd waarin alles steeds complexer lijkt, bewijst zij dat nabijheid geen beleidsplan nodig heeft.
Licht komt soms via ramen, soms via woorden. Maar vandaag komt het via haar.
Meedoen. Meetellen. Liefhebben.
Soms rijdt het gewoon door Capelle in een MAX-Taxi.
En soms zit het op een stoel, op donderdagmorgen.

Dank voor de fijne overdenking.