
Pieters Daglicht over Denkdingen
Er zijn nachten waarop je denkt: “Wat een stilte!” – maar dat zijn doorgaans de nachten waarop je gehoorapparaat nog op het nachtkastje ligt. Geloof mij, de nacht is allesbehalve stil. De nacht is een orkest, een bonte verzameling van geluiden die zich nergens iets van de buren aantrekt. En ik, Pieter, lag daar middenin, met open ramen en een hoofd vol Denkdingen.
Naast mij lag mijn lief. Ze sliep niet, ze musiceerde. Haar snurken was geen gewone baslijn, nee, het was een soort dwarsfluit voor gevorderden. Soms dacht ik dat ze een duet speelde met Nacho, onze Beagle, die bekendstaat om zijn nachtelijke aria’s. Maar Nacho had zich ditmaal stilgehouden – zijn snuit diep in zijn mand, zijn oren op half zeven. Nee, het was de uil uit het Schollebos die zijn oehoe over de wijk liet galmen, precies op het moment dat mijn lief haar hoogste noot blies. Een duet van formaat, daar kan menig componist nog een puntje aan zuigen.
Net toen ik dacht: “Nu val ik weg, nu dommel ik in,” kwam de krantenbezorger. Die man heeft een auto die klinkt alsof hij elke ochtend opnieuw uit de dood wordt opgewekt. Deur open, krant in de bus, deur dicht. Even rijden, deur open, krant in de bus, deur dicht. Het was alsof hij me persoonlijk wilde laten weten dat het ochtend werd, mocht ik dat zelf nog niet doorhebben.
En zo lag ik daar. Omringd door nachtmuziek: de fluitende snurk van mijn lief, de uil die zijn oehoe oefende voor het open podium, en de krantenbezorger die met zijn portier een percussiepartij verzorgde waar menig drummer jaloers op zou zijn.
Slapen? Nee. Maar inspiratie genoeg. Dus pakte ik mijn pen. Want als je niet kunt slapen, kun je altijd nog luisteren naar de nacht – en je afvragen of je niet beter oordoppen had kunnen kopen. Of een uil. Die schijnen overdag heel stil te zijn.
