Het geneuzel der gesprekken

O burgers van binnen- en buitenwijk, laat mij u vandaag meenemen naar de zompige moerassen van het gesprek zonder grond. Het domein van het geneuzel — dat fluïde fenomeen waarin woorden als slappe theezakjes hun smaak verloren zijn nog voor ze de lippen raken.

Het was op een regenloze donderdag, die toch nat aandeed, dat ik mij bevond in een wachtkamer vol praters. Niet sprekers. Geen vertellers, geen vragenstellers. Praters. Ze bevolkten de ruimte met zinnen als: “Tja, het is wat hè?” gevolgd door een betekenisvolle stilte waar elke betekenis uit geweken was.

Het geneuzel kent vele gedaanten: de woordenspaghetti op netwerkborrels, het gezucht met bijbehorend “druk-druk-druk” op verjaardagen, en het onheilige huwelijk tussen “we moeten er iets mee” en “laten we het even parkeren.” Geen zinnen, maar zeepbellen met een CV.

Ik vroeg eens aan een gemeentelijk beleidsmaker — laten we hem Henk noemen, want zo heette hij: “Henk, wat vind jij eigenlijk van deze aanbesteding?” Hij keek me aan alsof ik hem had gevraagd naar de sokkenkleur van de ministerraad.

“Tja… er zijn altijd voor- en nadelen hè, je weet hoe het gaat…”

En daar bleef het bij. Een antwoord als een mistige parkeerplaats: weinig zicht, veel ruimte.

Geneuzel is niet hetzelfde als oppervlakkigheid. Nee, oppervlakkigheid heeft tenminste nog de eerlijkheid om aan het oppervlak te blijven. Geneuzel doet alsof het de diepte ingaat, maar dobbert slechts op een plasje metaforen zonder ruggengraat. Het is praten als schaduwtheater: veel beweging, geen tastbaarheid.

En waarom? Omdat stilte ongemakkelijk is? Omdat wie werkelijk iets zegt, ook werkelijk iets riskeert?

Beste lezer, ik pleit niet voor een dictatuur van de diepgang. Soms mag een opmerking gewoon gaan over het weer, mits die werkelijk over het weer gaat. Maar laten we opstaan tegen de semantische vullingstof. Laat ons spreken of zwijgen — maar niet neuzelen.

Want wie geneuzel zaait, zal Babylonische verwarring oogsten. En dan staan we daar straks allemaal, met onze halflege koffiekopjes, hoofdknikkend en hartleeg.

Alsof dat communicatie is.

Geef een reactie