
Pieters’s Raadselkwartier
Lieve opa’s, oma’s en andere kampioenen van het korte lontje en het lange geduld,
Voordat het Grote Raadselkwartier van start gaat, wil ik u een kleine anekdote vertellen. Niet zomaar een verhaaltje, nee — een waargebeurde herinnering, voor zover ik me die herinner natuurlijk.
Het gebeurde op een zinderende julidag, een paar zomers geleden, op Camping Sainte Marie. De mussen vielen flauw van het dak, de koffie liep in slow-motion uit het filter, en ik, uw trouwe Pieter Pottenkijker, was op missie: ik moest de parasol uit de vouwwagen halen.
Een eenvoudige opdracht, zou u denken.
Ik liep kordaat naar de vouwwagen. Onderweg kwam ik Truusje tegen van plek 17, die me vroeg of ik haar kruiswoordraadsel even wilde nakijken. Dat deed ik, want plicht is plicht. Toen ik verder liep, zag ik dat de kinderen van plek 9 hun emmer kwijt waren, dus hielp ik zoeken. Daarna bood iemand me een ijsje aan. En tja, dat weiger je niet als het 34 graden is.
Een uur later zat ik voor mijn caravan, zwetend, met een plakijsje in mijn hand en een opgeloste puzzel in mijn achterzak. En ineens dacht ik:
“Waarom stond ik ook alweer op?”
Ik liep terug naar de vouwwagen, zag daar de parasol nog keurig ingeklapt liggen, en ineens voelde ik het: ik was het weer kwijt. Niet de parasol. Maar het doel. De reden. De draad.
Dat, lieve mensen, is het echte mysterie van ouder worden. Niet dat je minder weet, maar dat je vaker moet lachen om wat je even niet meer wist.
En dus bedacht ik er een raadsel van, speciaal voor u:
Als ik weg ben, zoek je me. Als ik er ben, weet je niet meer waarom. Ik laat je sleutels in de koelkast leggen.
Wat ben ik?
Het antwoord?
Een oud en vertrouwd maatje.
Vergeetachtigheid.
Geen reden tot paniek. Gewoon een teken dat u lééft.
En binnenkort begint het échte werk. Dus vergeet vooral niet om uw geheugen mee te nemen.
Met een hoofd vol raadsels en een hart vol plezier,
blijf ik de uwe,
Opa Pieter Pottenkijker
(Hij die ooit een boterham vond in zijn badjaszak en het geen moment vreemd vond)
