Van mug tot mening en weer terug

Ze zijn er weer. Nee, niet de toeristen met hun klapsandaaltjes en camera’s op de borst. Ik heb het over de mug. Dat vliegende speldenknopje met vleugels als fluisterende ergernissen. De zomer is het toneel, onze slaapkamers het strijdperk. En ik, ik lig daar als een uitgerolde schnitzel op een hotelbed van IKEA-lakens, terwijl één enkele mug zijn luchtshow opvoert alsof hij auditie doet voor Cirque du Soleil.

Maar laat me eerlijk zijn: het beestje zelf bedoelt het niet slecht. De vrouwelijke mug – altijd zij, nooit hij – zoekt gewoon wat eiwit voor haar nageslacht. Een bloeddruppel hier, een jeukbult daar. En wij? Wij reageren alsof ze de staatskas heeft leeggeroofd. Terwijl we intussen wél massaal muggenziften over de muggen.

Want dat is het tweede zomerse fenomeen: muggenzifterij. Over het aantal ijsblokjes in de sangria. Over de precieze kleur van een ‘zomerse tomaat’. Over de vraag of 28 graden nu té heet is of juist ‘eindelijk weer eens lekker’. We maken van alles een punt, maar verliezen het verhaal. Van mug tot olifant is slechts een kwestie van volume.

En toch: die mug leert ons iets. Dat irritatie vaak een gevolg is van onzichtbaarheid. De dingen die je net niet ziet, maar wel hoort. Die kleine prikkels die blijven hangen als een gesprek zonder slotzin. Misschien moeten we wat vaker luisteren naar de zoemgeluiden van het leven, in plaats van direct met de handdoek te meppen. Want soms zit de waarheid in de bult, niet in de beet.

Tot zover dit Daglicht. De zon brandt door het raam, mijn enkel jeukt en ik hoor iets zoemen achter het gordijn.

Laat de zomer maar komen. Maar wel graag met een klamboe en zonder commentaar op de temperatuur van het zwembadwater.

Pieter Pottenkijker

Capelle aan den IJssel, waar de muggen net iets filosofischer steken.

Geef een reactie